Προφανώς, πρόκειται για έναν πραγματικά χαοτικό ηγέτη, και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον - μέσω αυτών που συμβαίνουν εξυπηρετείται πλήρως ένα σχέδιο απομονωτισμού των ΗΠΑ.
Προφανώς, πρόκειται για έναν πραγματικά χαοτικό ηγέτη, και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον - μέσω αυτών που συμβαίνουν εξυπηρετείται πλήρως ένα σχέδιο απομονωτισμού των ΗΠΑ.
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, αυτό εντάσσεται σε μια βαθύτερη ιστορική λογική.
Οι αυτοκρατορίες όσο μεγαλώνουν, τόσο πιο ακριβές γίνονται για να συντηρηθούν, και όσο αυξάνεται αυτό το κόστος τόσο αυξάνεται και η εσωτερική τους φθορά και διαφθορά.
Γι’ αυτό και όλες κατέρρευσαν λίγο μετά το αποκορύφωμά τους.
Αν δει κανείς την παρούσα συγκυρία μέσα από αυτό το πρίσμα, τότε αυτό που φαίνεται ως ασυνέπεια ίσως δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσπάθεια ελεγχόμενης αναδίπλωσης.
Μιας στρατηγικής δηλαδή που στοχεύει όχι στη διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας, αλλά στη μετατροπή των ΗΠΑ σε απόλυτο ηγεμόνα του δυτικού ημισφαιρίου, με πολύ μικρότερο κόστος και πολύ μεγαλύτερο έλεγχο.
Μια τέτοια μετατόπιση όμως δεν μπορεί να γίνει με μια απλή πολιτική απόφαση.
Ακόμη κι αν γινόταν, δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί.
Χρειάζεται να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες και κυρίως το κατάλληλο αφήγημα.
Μέσα από τις συγκρούσεις και τη γενικευμένη ένταση, δημιουργείται ακριβώς αυτό το υπόβαθρο.
Το NATO αποδυναμώνεται, η εμπιστοσύνη διαβρώνεται και ανοίγει ο δρόμος ακόμη και για πλήρη αποχώρηση των ΗΠΑ, όχι ως ήττα αλλά ως αναγκαιότητα που επιβάλλεται από τις εξελίξεις.
Ταυτόχρονα, το βάρος μεταφέρεται σταδιακά στην Ευρώπη, η οποία καλείται να διαχειριστεί μόνη της την ασφάλειά της αλλά και το ζήτημα της Ουκρανίας.
Την ίδια στιγμή, στη Μέση Ανατολή επιτυγχάνεται μια αντίστοιχη αποδέσμευση.
Οι ΗΠΑ μπορούν να αποχωρήσουν από τον ρόλο του βασικού “αστυνομικού”, αφήνοντας το Israel να λειτουργήσει ως περιφερειακός ηγεμόνας.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα εγκατάλειψη, αλλά αλλαγή ρόλου: λιγότερη άμεση εμπλοκή, λιγότερο κόστος και μεταφορά ευθύνης σε τοπικούς παίκτες.
Παράλληλα, η επιρροή του ισραηλινού λόμπι μπορεί να αποδυναμώνεται στο εσωτερικό των ΗΠΑ, καθώς καθίσταται λιγότερο δημοφιλές και το ίδιο το Ισραήλ πιο ευάλωτο, άρα και πιο αυτόνομο.
Στο ενεργειακό επίπεδο, η αποσταθεροποίηση κρίσιμων διαύλων όπως τα στενά του Κόλπου και η Ερυθρά Θάλασσα οδηγεί τις αγορές να αναζητήσουν πιο ασφαλείς πηγές ενέργειας. Σε αυτό το πλαίσιο ενισχύεται η θέση των ΗΠΑ, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με πιθανές κινήσεις προς χώρες όπως η Venezuela και τα τεράστια αποθέματά της.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η κρίση δημιουργείται σκόπιμα, αλλά σίγουρα αξιοποιείται στρατηγικά.
Ταυτόχρονα, περιορίζεται η ισχύς των αραβικών κρατών του Κόλπου, τα οποία δεν αποτελούν μόνο συμμάχους αλλά και οικονομικούς ανταγωνιστές με σημαντική δυνατότητα διεθνούς επιρροής.
Σύμφωνα με αυτή την οπτική, αυτά τα κράτη λειτουργούν και ως χρηματοδότες δικτύων που επηρεάζουν τη Δύση, είτε μέσω μεταναστευτικών ροών είτε μέσω ιδεολογικών κατευθύνσεων. Σε ένα περιβάλλον αυξημένης αστάθειας, αυτή η δυνατότητα περιορίζεται δραστικά, με άμεσες επιπτώσεις κυρίως στην Ευρώπη.
Παράλληλα, δημιουργείται η πολιτική και οικονομική δικαιολογία για πλήρη απεμπλοκή από την Ουκρανία, με επίκληση έλλειψης πόρων, εξάντλησης οπλικών συστημάτων και απουσίας κινήτρου, ειδικά απέναντι σε μια Ευρώπη που θεωρείται ότι δεν στήριξε επαρκώς. Αυτό ανοίγει θεωρητικά τον δρόμο για μια νέα γεωπολιτική διάταξη, στην οποία η Ευρώπη μετατοπίζεται περισσότερο προς τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, ενώ οι ΗΠΑ επικεντρώνονται στον άμεσο γεωγραφικό τους χώρο, από τη Γροιλανδία μέχρι την Καραϊβική και τη Λατινική Αμερική.
Ακόμη και αν αυτή η στρατηγική οδηγήσει σε αποδυνάμωση του πετροδολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, αυτό μπορεί να θεωρείται αποδεκτή θυσία.
Η μετάβαση αυτή πιθανότατα θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, είτε μέσω των BRICS είτε μέσω νέων μορφών οικονομίας και τεχνολογίας. Το κρίσιμο είναι ποιος θα ελέγχει τη μετάβαση και με ποιους όρους.
Το τελικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας πορείας είναι ένας κόσμος πολυπολικός, όπου δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν και το Ισραήλ λειτουργούν ως περιφερειακοί πόλοι ισχύος. Σε έναν τέτοιο κόσμο, για τις ΗΠΑ ίσως είναι προτιμότερο αυτές οι δυνάμεις να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, παρά να συσπειρώνονται απέναντι σε έναν κοινό αντίπαλο.
Αν αυτή η ανάγνωση έχει έστω και μερική βάση, τότε δεν παρακολουθούμε απλώς хαοτικές κινήσεις. Παρακολουθούμε μια μετάβαση. Από μια παγκόσμια αυτοκρατορία με απεριόριστες υποχρεώσεις, σε έναν επιλεκτικό ηγεμόνα με σαφώς ορισμένη σφαίρα επιρροής.
Με άλλα λόγια, ο Τραμπ οδηγεί τις ΗΠΑ σε ένα φαινομενικό αδιεξοδο για να δικαιολογήσει το δόγμα "Μονροε" που θέλεινα ακολουθήσει. Οι ΗΠΑ αποσύρονται επειδή δεν θέλουν πλέον να πληρώνουν το κόστος της παγκόσμιας κυριαρχίας.
0 Σχόλια