Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα των Αθηνών φαίνεται πως έχει χάσει την αίσθηση των μεγεθών και των πραγματικών εθνικών κινδύνων.
Η ανακοίνωση για τη σύσταση ενός νέου Ταμείου Εθνικής Άμυνας με αρχικό κεφάλαιο 100 εκατομμύρια ευρώ, προερχόμενο από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Πειραιώς, Alpha Bank και Eurobank), παρουσιάζεται ως μέγιστη εθνική επιτυχία. Έξυπνο επικοινωνιακό περιτύλιγμα, όμως κρύβεται άλλη αλήθεια από πίσω.
Απέναντι σε μια Τουρκία που εξοπλίζεται σαν αστακός και ετοιμάζεται να καταπιεί το Αιγαίο, η Ελλάδα προσπαθεί να χρηματοδοτήσει την αμυντική της καινοτομία με μορφές «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης».
Την ίδια στιγμή που το Μέγαρο Μαξίμου μετράει τα 25 εκατομμύρια της κάθε τράπεζας, στο διπλωματικό πεδίο συνεχίζεται το επικίνδυνο παιχνίδι του κατευνασμού, αφήνοντας την Άγκυρα να προετοιμάζει ανενόχλητη το νομικό πλαίσιο για την αρπαγή των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.
Το στοίχημα του ΕΛΚΑΚ και ο έρανος των τραπεζών
Η εμπλοκή του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) ως συντονιστή αυτού του νέου Ταμείου είναι, στη θεωρία, μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο στόχος είναι να παρακαμφθεί η ατέρμονη κρατική γραφειοκρατία και να επενδυθούν τα χρήματα άμεσα σε τεχνολογίες αιχμής, όπως drones, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και τεχνητή νοημοσύνη. Το να φτάσουμε το ποσοστό εγχώριας αμυντικής παραγωγής στο 25% είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης και όχι απλώς ένας οικονομικός στόχος.
Ωστόσο, το να εξαρτάται η έρευνα και η τεχνολογική αναβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων από το αν οι διοικήσεις των τραπεζών, υπό την επίβλεψη του Κωστή Χατζηδάκη, θα αποφασίσουν να ανοίξουν το ταμείο τους, αναδεικνύει την παθογένεια του ελληνικού κράτους. Τα 100 εκατομμύρια ευρώ είναι κυριολεκτικά ψίχουλα μπροστά στα δισεκατομμύρια των υπερκερδών που καταγράφουν τα τραπεζικά ιδρύματα, αλλά και μπροστά στις πραγματικές, τεράστιες ανάγκες του ελληνικού στρατού.
Αν το κράτος ήθελε πραγματική αμυντική θωράκιση, θα χρηματοδοτούσε σοβαρά και θεσμικά την εγχώρια βιομηχανία, αντί να περιμένει δωρεές.
Η διπλωματία της στρουθοκαμήλου και ο τουρκικός σχεδιασμός
Και ενώ στην Αθήνα πανηγυρίζουμε για τα drones που ίσως κατασκευάσουμε στο μέλλον, η Άγκυρα κινείται στο παρόν με απόλυτη στοχοπροσήλωση. Το νομοσχέδιο που αναμένεται να κατατεθεί στην τουρκική εθνοσυνέλευση στις αρχές Ιουνίου, θα καταστήσει την ανυπόστατη, επιθετική θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» επίσημο νόμο του τουρκικού κράτους.
Ποια είναι η αντίδραση της ελληνικής διπλωματίας απέναντι σε αυτή την ωμή απειλή; Συνιστά «ψυχραιμία» και «υπομονή».
Το υπουργείο Εξωτερικών, διά στόματος Γιώργου Γεραπετρίτη, επιμένει στο αφήγημα των «ήρεμων νερών» και στον διάλογο. Αναπαράγεται μάλιστα η επικίνδυνη αφέλεια ότι η Τουρκία αντιδρά επειδή δήθεν νιώθει «περικυκλωμένη» από τη συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου.
Πρόκειται για ξεκάθαρη παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Η Τουρκία δεν νιώθει καμία περικύκλωση. Εκτελεί ένα μακροχρόνιο, επεκτατικό σχέδιο για να ελέγξει την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.
Το να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε, αποφεύγοντας τις «προληπτικές κινήσεις» για να μην προκαλέσουμε, δεν είναι διπλωματία. Είναι ενδοτισμός.
Αν η Ελλάδα δεν τραβήξει κόκκινες γραμμές, βασισμένη στο Διεθνές Δίκαιο και την εθνική της αξιοπρέπεια, κανένα τραπεζικό ταμείο και κανένα drone δεν θα μπορέσει να σώσει την κατάσταση όταν η Άγκυρα αποφασίσει να κάνει τη «Γαλάζια Πατρίδα» πράξη επί του πεδίου.
0 Σχόλια