Ποιος νοιάζεται για την ιστορία όταν τα τουρκικά κεφάλαια μοιράζουν κέρδη; Η μετατροπή του Ορφανοτροφείου σε θέρετρο είναι ο ορισμός του εθνικού ξεπουλήματος
Η ιστορική μνήμη κοστίζει ακριβά, και όπως φαίνεται, το ταμείο των αρμοδίων βρέθηκε βολικά μείον.
Το θρυλικό ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, το μεγαλύτερο ξύλινο κτίριο της Ευρώπης και ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες φάρους της ρωμιοσύνης στην Κωνσταντινούπολη, γλιτώνει την κατάρρευση με το αζημίωτο: μετατρέπεται σε ξενοδοχείο.
Η ανακοίνωση, διά στόματος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, επιστράτευσε μπόλικο συναίσθημα και νοσταλγικές μνήμες από τα παιδικά του χρόνια, για να χρυσώσει ένα εξαιρετικά πικρό χάπι απόλυτου, κυνικού επιχειρηματικού ρεαλισμού.
Εφόσον η ιστορία δεν φέρνει απόσβεση και τα ιερά σύμβολα δεν παράγουν μέρισμα, αναλαμβάνουν οι εργολάβοι.
Στην προκειμένη περίπτωση, μια σύμπραξη τουρκικής και ελληνικής κατασκευαστικής εταιρείας θα αναλάβει να μεταμορφώσει το ιστορικό καταφύγιο των ορφανών του Γένους σε πολυτελές τουριστικό resort.
Το παραμύθι της χρεοκοπίας και το αόρατο κράτος των Αθηνών
Το κεντρικό αφήγημα του Πατριαρχείου για αυτή τη μεταβίβαση χρήσης συνοψίζεται στο φθηνό άλλοθι: «δεν είχαμε άλλη λύση».
Ο Πατριάρχης δήλωσε ότι όλες οι προσπάθειες να βρεθούν τα κεφάλαια για να γίνει το κτίριο διεθνές κέντρο οικολογίας ή διαθρησκειακού διαλόγου, όπως αρχικά σχεδιαζόταν, απέτυχαν παταγωδώς. Εδώ ακριβώς είναι που η κοινή λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά και η θεσμική υποκρισία βγάζει μάτι.
Μας ζητούν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να καταπιούμε αμάσητο ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, ένας παγκόσμιος μηχανισμός με αμύθητη ακίνητη περιουσία, πρόσβαση σε διεθνή funds, αφορολόγητες ροές και μια στρατιά από βαθύπλουτους Ελληνοαμερικανούς μεγιστάνες που συνωστίζονται στα πατριαρχικά σαλόνια, δεν μπόρεσε να βρει τα χρήματα της αναστήλωσης.
Οι ίδιοι ισχυροί παράγοντες και εφοπλιστές, που πετούν εκατομμύρια για επικοινωνιακές φιέστες και προσωπική προβολή, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας όταν έπρεπε να διασωθεί ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Δίπλα τους, το ελληνικό κράτος επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τον ρόλο του κομπάρσου. Η Αθήνα των μεγάλων πατριωτικών λόγων παρακολουθεί βουβή την εμπορευματοποίηση ενός εθνικού συμβόλου, αποδεικνύοντας ότι το ενδιαφέρον της για τον εκτός συνόρων Ελληνισμό εξαντλείται στα δελτία τύπου.
Το ιερό real estate και ο μανδύας της ελληνοτουρκικής φιλίας
Για να λειανθούν οι δυσάρεστες εντυπώσεις στο ποίμνιο, αυτό το καθαρά εμπορικό deal βαφτίστηκε, με περίσσιο διπλωματικό θράσος, «σύμβολο ενότητας, συνεργασίας και φιλίας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας». Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς μια συμφωνία ιερού real estate ντύνεται με τον μανδύα της υψηλής γεωπολιτικής.
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομα τους!
Δεν συνιστά δείγμα διπλωματίας το να παραδίδεις ένα εθνικό και θρησκευτικό μνημείο στα τουρκικά τουριστικά κεφάλαια, απλώς επειδή οι δικοί σου μηχανισμοί αποδείχθηκαν προκλητικά αδιάφοροι να το προστατεύσουν.
Η επίκληση του Πατριάρχη στις συγκινητικές αναμνήσεις του —τότε που, ως μαθητής της Χάλκης, έπαιζε μπάλα με τα ορφανά στο προαύλιο— καταλήγει να υπογραμμίζει την τραγικότητα και την ειρωνεία της εξέλιξης. Εκεί που κάποτε η Εκκλησία αγκάλιαζε τα απροστάτευτα παιδιά της ρωμιοσύνης, αύριο θα σερβίρονται ακριβά κοκτέιλ σε τουρίστες με room service και θέα τη θάλασσα του Μαρμαρά.
Φυσικά, η αγορά θα πει ότι είναι προτιμότερο το κτίριο να στέκει όρθιο ως κερδοφόρα επιχείρηση, παρά να μετατραπεί σε έναν σωρό από σάπια ξύλα.
Όμως, ας μην προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας βαφτίζοντας την ωμή εμπορευματοποίηση της ιστορίας ως «επιβεβλημένη ευλογία». Πρόκειται για την απόλυτη συνθηκολόγηση απέναντι στο κέρδος, με τις επίσημες ευλογίες ενός συστήματος που θυμάται τον πατριωτισμό μόνο όταν αυτός εξασφαλίζει θετικό πρόσημο στον ισολογισμό του τέλους της χρονιάς.
0 Σχόλια