"Με φόντο το μνημείο, που σβήνουνε στις δύο, γιατί χαλάει την πιάτσα, η τέχνη των θεών..." Δύο νύχτες τώρα ο Παρθενώνας δεν φωτίζεται - Γιατί;

«με φόντο το μνημείο 

που σβήνουνε στις δύο 

γιατί χαλάει τη πιάτσα 

η τέχνη των Θεών, 

κλείνουν τον διακόπτη 

μας τους θυμίζω ότι 

μόλις ανάβει ο ήλιος 

λάμπει ο Παρθενών. 

Γνώση, αλήθεια μπορεί 

να μας πάει πάλι εκεί 

που είχαν φτάσει εκείνοι, 

μας χαρίσανε φως 

και όταν σβήνει ο ναός 

έχουμε όλοι ευθύνη».

Όταν όλα λειτουργούν, έχουμε κυβέρνηση.

Όταν κάτι καταρρέει, έχουμε αρμοδιότητες, υπηρεσίες, αναδόχους, τεχνικά ζητήματα και κάποιον που «θα το δει». 

Δύο νύχτες τώρα ο Παρθενώνας δεν φωτίζεται κανονικά - Γιατί; 
Και θα ήταν άδικο να θεωρήσουμε το γεγονός απλώς τεχνική βλάβη.
Είναι σχεδόν πολιτική αλληγορία.

Χρειάστηκαν επτά χρόνια «επιτελικού κράτους», ψηφιακού μετασχηματισμού, αριστείας, αξιολόγησης, επιτάχυνσης και αμέτρητων παρουσιάσεων PowerPoint για να φτάσουμε, τον Αύγουστο του 2026, στο μεγαλειώδες διοικητικό επίτευγμα να μη γνωρίζει ο πολίτης ποιος ακριβώς μπορεί να εξασφαλίσει ότι θα ανάψουν τα φώτα στον Παρθενώνα.

Και κάπου εδώ η Λίνα Μενδώνη οφείλει να αφήσει για λίγο τη μνημειακή ρητορική περί πολιτιστικής κληρονομιάς και να απαντήσει σε μερικές εξαιρετικά ταπεινές ερωτήσεις.

• Ποιος έχει την ευθύνη του συστήματος;
• Ποιος έχει την τεχνική υποστήριξη;
• Ποιος ελέγχει την ετοιμότητά του;
• Γιατί μια βλάβη στο διασημότερο μνημείο της χώρας περνά από τη μία νύχτα στην επόμενη;
• Και, κυρίως, τι ακριβώς σημαίνει «επιτελικό κράτος» όταν για να λειτουργήσει ένας φωτισμός πρέπει να αρχίσει η γνωστή ελληνική λιτανεία αναζήτησης του αρμοδίου;

Το Υπουργείο Πολιτισμού είναι εκπληκτικά αποτελεσματικό όταν πρέπει να οργανώσει εγκαίνια, να εκδώσει δελτία Τύπου, να κατασκευάσει εικόνες κυβερνητικής αποτελεσματικότητας και να τοποθετήσει την υπουργό στο κατάλληλο κάδρο.

Όταν όμως σβήνει το ίδιο το κάδρο, φαίνεται ότι τα πράγματα γίνονται κάπως δυσκολότερα.

Παρών εδώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όχι ως ηλεκτρολόγος της Ακρόπολης, ασφαλώς, αλλά ως πολιτικός αρχιτέκτονας ενός συστήματος που μας διαβεβαίωσε ότι η συγκέντρωση της εξουσίας θα σήμαινε και συγκέντρωση της ευθύνης.

Συνέβη το αντίθετο θαύμα: η εξουσία συγκεντρώθηκε και η ευθύνη εξαϋλώθηκε

Αυτή είναι τελικά η πιο ολοκληρωμένη εκδοχή του επιτελικού κράτους: ένα κράτος πανταχού παρόν στην επικοινωνία και μυστηριωδώς απόν τη στιγμή της ευθύνης. 

Και επειδή βρισκόμαστε στον Δεκαπενταύγουστο, ας μη διαταράξουμε περισσότερο τη θερινή γαλήνη της εξουσίας.

Ο Παρθενώνας περίμενε δυόμισι χιλιάδες χρόνια, μπορεί ασφαλώς να περιμένει λίγο ακόμη μέχρι να βρεθεί ποιος έχει το τηλέφωνο του τεχνικού.

Μόνο που υπάρχει μια αβάσταχτη ειρωνεία: η κυβέρνηση που έκανε την εικόνα πολιτικό καθεστώς απέτυχε να φωτίσει την πιο διάσημη εικόνα της Ελλάδας.

Και κάπως έτσι, για δύο νύχτες, το σκοτάδι πάνω στην Ακρόπολη δεν έκρυψε το κράτος.

Το αποκάλυψε.

Ποιος έκοψε το ρεύμα στην ταράτσα;;;

press-gr.com 

Υ.Γ. Πάντως, τα έλεγε καλά ο Σφακιανάκης: 

Συνέβη ένα βράδυ στην Ιερά θέα απέναντι από την Ιερά οδό όπου η πλάτη που τραγουδαγαμε, ήτανε γυάλινη και έβλεπε τον Παρθενώνα. Ιερά θέα λοιπόν ονόμασα τον χώρο Ιερά Θέα. Κάποια στιγμή λοιπόν τραγουδάω και εφόσον έχω πίσω μου τον Παρθενώνα έλεγα, με φόντο το μνημείο και έβλεπε ο κόσμος από πίσω, φωτισμένο τον Παρθενώνα. Αλλά το έλεγα πριν τις δύο και κάποια στιγμή έχει περάσει δύο ή ώρα και με φόντο το μνημείο και ήταν κλειστά τα φώτα. Κι εγώ νόμιζα ότι ήταν κλειστά τα παραπετασματα και μου λέει ο φίλος μου ο μπασιστας ο Σάκης "Φίλε 2 η ώρα το κλείνουνε", τι το κλείνουνε; Ε και την άλλη μέρα έγραψα τον στίχο που λέει: λέω: 

«με φόντο το μνημείο που σβήνουνε στις δύο 

γιατί χαλάει τη πιάτσα η τέχνη των Θεών, 

κλείνουν τον διακόπτη 

μας τους θυμίζω ότι μόλις ανάβει ο ήλιος 

λάμπει ο Παρθενών. 

Γνώση, αλήθεια μπορεί να μας πάει πάλι 

εκεί που είχαν φτάσει εκείνοι, 

μας χαρίσανε φως 

και όταν σβήνει ο ναός 

έχουμε όλοι ευθύνη».