Μετά κάθε μεγάλη κρίση, η συνταγή παραμένει σχεδόν ίδια: συγκρίσεις με το εξωτερικό, επίκληση πρωτοφανών συνθηκών, διαβεβαιώσεις ότι το κράτος έκανε ό,τι μπορούσε και υποσχέσεις ότι «θα γίνουμε καλύτεροι».
Σχεδόν ποτέ, όμως, δεν προηγείται μια καθαρή ανάληψη πολιτικής ευθύνης.
Σαν η λέξη αυτή να έχει διαγραφεί από το λεξιλόγιο του επιτελικού κράτους.
Το πιο οδυνηρό, όμως, δεν είναι ούτε οι αριθμοί ούτε οι πίνακες των κονδυλίων. Είναι οι εικόνες από τις κηδείες των δύο πυροσβεστών. Είναι οι άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια και τους κόπους μιας ζωής. Είναι τα χιλιάδες καμένα στρέμματα που θα χρειαστούν δεκαετίες για να ξαναγίνουν δάσος. Και είναι η εύλογη απορία της κοινωνίας: πώς γίνεται κάθε χρόνο να ακούμε ότι «φέτος είμαστε πιο έτοιμοι» και κάθε χρόνο να ζούμε ολοένα μεγαλύτερες καταστροφές;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να αναζητά απαντήσεις στις διεθνείς συγκρίσεις. Όμως, η πολιτική δεν βαθμολογείται με βάση το αν κάποιος άλλος απέτυχε περισσότερο. Βαθμολογείται με βάση τις υποσχέσεις που έδωσες και το αποτέλεσμα που παρέδωσες.
Ακούστε το podcast πατώντας στο παρακάτω link:
