Αφού λοιπόν είδαμε την πρώτη πανελλήνια προβολή της Οδύσσειας, να σας πω μερικά πράγματα για όσους σκέφτεστε να τη δείτε, χωρίς φυσικά να κάνω spoil.
Αρχικά, η ταινία είναι πραγματικό σκηνοθετικό επίτευγμα.
Η φωτογραφία, η μουσική, τα σκηνικά και η ατμόσφαιρα είναι από αυτά που σε κάνουν να καταλαβαίνεις από τα πρώτα λεπτά ότι βλέπεις μια παραγωγή πολύ υψηλού επιπέδου.
Οι περισσότερες σκηνές είναι εντυπωσιακές και αρκετές μένουν στο μυαλό πολύ μετά το τέλος της προβολής.
Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί σχεδόν στο σύνολό τους. Ο Έλιοτ Πέιτζ ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη και απέδωσε τον ρόλο του πολύ καλύτερα απ’ ό,τι περίμενα.
Όσο για τη Lupita ως Ωραία Ελένη, παρότι ήμουν από τους πιο αρνητικούς απέναντι στην επιλογή του casting λόγω της εμφάνισης του χαρακτήρα, οφείλω να πω ότι είχε σχετικά μικρή παρουσία και ήταν πολύ καλή σε αυτό που της ζητήθηκε. Δεν ήταν τελικά αυτό που επηρέασε την εμπειρία της ταινίας.
Τώρα, για να μην μακρηγορώ. Αν περιμένετε μια αυτούσια μεταφορά του έπους στη μεγάλη οθόνη, καλύτερα να μείνετε σπίτι. Ο Νόλαν έχει πάρει αρκετές δημιουργικές ελευθερίες. Κάποιες λειτουργούν, άλλες όχι.
Προσωπικά με χάλασε η προσέγγιση στον Αγαμέμνονα και στους Λαιστρυγόνες, ενώ υπάρχουν κι άλλες αλλαγές που σίγουρα θα συζητηθούν από όσους γνωρίζουν καλά το έργο.
Από την άλλη όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο στόχος της ταινίας δεν είναι να αντικαταστήσει τον Όμηρο ούτε να λειτουργήσει ως ιστορικό ή φιλολογικό ντοκουμέντο. Είναι μια κινηματογραφική προσέγγιση ενός από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μέσα από τη ματιά ενός συγκεκριμένου σκηνοθέτη. Αν το δεχτείς αυτό από την αρχή, είναι πολύ πιο εύκολο να απολαύσεις όσα κάνει σωστά.
- Αξίζει να τη δει κάποιος; 1000% ναι.
- Είναι η καλύτερη ταινία του Νόλαν; 1000% όχι.
- Είναι υπερθέαμα; Αναμφίβολα ναι.
Κλείνοντας, θα πω μόνο αυτό. Αφήστε, όπως έκανα κι εγώ, για δυόμισι ώρες στην άκρη την ελληνική υπερηφάνεια και την ανάγκη να συγκρίνουμε κάθε σκηνή με το πρωτότυπο κείμενο. Μπείτε στην αίθουσα με ανοιχτό μυαλό και κρίνετε αυτό που βλέπετε ως κινηματογράφο. Μπορεί να διαφωνήσετε με πολλές επιλογές του Νόλαν, αλλά δύσκολα θα φύγετε λέγοντας ότι δεν παρακολουθήσατε μία από τις πιο εντυπωσιακές κινηματογραφικές εμπειρίες των τελευταίων χρόνων.
0 Σχόλια