Επίθεση στα τεχνικά μέσα που απομονώνουν "τον μουσικό από την ψυχή του" κάνει ο Ματθαίος Γιαννούλης - "Για όσους το διαβάσουν" όπως χαρακτηριστικά λέει

Γράφει στην σελίδα του στο Facebook ο γνωστός καλλιτέχνης: 

Κάποτε, η τέχνη ήταν ιδρώτας, βλέμματα που διασταυρώνονταν στο πατάρι και μια αόρατη κλωστή που ένωνε τον καλλιτέχνη με το κοινό του. 

Σήμερα, νιώθω πως κάπως έτσι, αθόρυβα, μας μετέτρεψαν σε ρομποτάκια.

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω την «τέχνη» μας να αποστειρώνεται. 

Οι αφίσες μας; 

Φτιαγμένες από αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης. 

Τα τραγούδια μας; 

Κουρδισμένα και σιδερωμένα με το autotune, τόσο τέλεια και τόσο άδεια, που δεν αφήνουν χώρο για το λάθος, για το ανθρώπινο, για το αληθινό. Ακόμα και εκεί, στην καρδιά της δημιουργίας, η τεχνητή νοημοσύνη έχει κρυφτεί στις συχνότητες, αφαιρώντας την τραχύτητα της φωνής που φέρει τον πόνο ή τη χαρά.

Και μετά, πάμε στη δουλειά. 

Φοράμε τα ακουστικά μας σαν ασπίδα.

 

Η επικοινωνία; 

Έχει απομονωθεί σε μια οθόνη. 

Τα μηνύματα στο Messenger αντικατέστησαν το βλέμμα, το χαμόγελο, την κουβέντα στα διαλείμματα. 

Χάσαμε την επαφή, τη ζεστασιά, την αμεσότητα.

Ανεβαίνουμε στο πατάρι και νιώθουμε ξένοι. 

Μας μιλάνε και μοιάζουμε χαμένοι, λες και ο εγκέφαλός μας έχει συνηθίσει μόνο σε ψηφιακά ερεθίσματα. Δεν ξέρουμε πια πώς να αφουγκραστούμε τον κόσμο χωρίς κάποιο φίλτρο ανάμεσά μας.

Όλα γύρω μας είναι «έξυπνα», ψηφιακά, προγραμματισμένα. Αλλά στο τέλος αυτής της διαδρομής, αναρωτιέμαι: 

Η ψυχή μας, πού πήγε; 

Αν αφαιρέσουμε το ανθρώπινο λάθος, την αμηχανία, τον αυθορμητισμό και την επαφή, τι απομένει για να πούμε ότι αυτό που κάνουμε είναι ακόμα τέχνη και όχι απλώς παραγωγή ψηφιακού θορύβου;

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη επανάσταση που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, δεν είναι να ακολουθήσουμε την τεχνολογία, αλλά να βγάλουμε τα ακουστικά, να κοιταχτούμε στα μάτια και να τολμήσουμε να είμαστε ξανά, έστω και λίγο, ατέλειωτοι, αδόρρθωτοι και βαθιά άνθρωποι.

Και τώρα, τι; 

Ανεβαίνω στο πατάρι, παίρνω το μικρόφωνο και την ίδια στιγμή στήνω το κινητό. Πρέπει να τραβήξω το live για το Facebook, να το δουν οι «ακόλουθοι», να πάρει likes το content.

Και εκεί αναρωτιέμαι: 

Τελικά, αυτοί που είναι εδώ μπροστά μου, που τους βλέπω, που μοιραζόμαστε τον ίδιο αέρα, με ενδιαφέρουν; 

Ή μήπως τελικά νοιάζομαι μόνο για αυτούς που είναι πίσω από μια οθόνη;

Χαθήκαμε, παιδιά. Μετατρέψαμε τη στιγμή σε αρχείο και τη ζωή μας σε περιεχόμενο. Κι αν δεν μπει στο live, λες και δεν συνέβη ποτέ. Κι αν δεν το δουν οι «ψηφιακοί» μας φίλοι, λες και δεν τραγουδήσαμε ποτέ.

Πού είναι ο άνθρωπος; Πού είναι το τώρα; Χαθήκαμε...