Ήταν 13 Απρίλη του 1204, η μέρα που άλλαξε τον κόσμο!

Ήταν η μέρα που οι Σταυροφόροι της Παπικής Δύσης και οι Βενετοί σύμμαχοι τους, θα άλωναν και θα λεηλατούσαν την πιο πλούσια μητρόπολη του τότε γνωστού κόσμου. 

Tην Κωνσταντινούπολη....

Η τέταρτη σταυροφορία αποτέλεσε το πραγματικό τέλος της αρχαιότητας. Οι βασιλικές βιβλιοθήκες όπου φυλασσόταν όλη η αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή γραμματεία καταστράφηκαν. Είχαν συλλεχθεί εκεί ανά τούς αιώνες οι περισσότεροι συγγραφείς της αρχαιότητας. Εκατοντάδες χειρόγραφα που κάνουν το αρχείο του Αγίου Όρους να φαίνεται μικρό και ταπεινό.

Μαζί με αυτήν και βυζαντινές πηγές που για πάντα θα παραμένουν άγνωστες σε εμάς. Ίσως να υπήρχε μια δεύτερη Άννα Κομνηνή. Ίσως κάποιος πιο σαρκαστικός συγγραφέας από τον Ψελλό. Ίσως να μαθαίναμε ποια είναι εκείνη η μυστηριώδης πηγή που συμβουλεύεται ο Θεοφάνης ο Ομολογητής όταν γράφει για την εποχή των Ηρακλειδών.

Πάμπολλα ελληνορωμαϊκά αγάλματα και έργα τέχνης έλιωσαν και έγιναν χρυσός. Σαν αυτά που βρίσκονταν στον Ιππόδρομο και στις πλατείες της πόλης. Μεταφέρθηκαν στην Βενετία σε πλοία. Χάθηκαν σε ιδιωτικές συλλογές. Μπήκαν τα πιο τυχερά σε μουσεία της Ευρώπης. Ξέφυγαν για πάντα από το άγρυπνο βλέμμα της ιστορίας.

Ολόκληρες πόλεις σε όλη την Φραγκιά, την Φλάνδρα και την Ιταλία, δέχτηκαν ιερά λείψανα αγίων. Ορισμένα πήγαν σε μοναστήρια, άλλα στα χέρια θρησκευτικών ταγμάτων και εξαφανίστηκαν.

Η Κωνσταντινούπολη στα χρόνια που ακολούθησαν γνώρισε μια τεράστια δημογραφική παρακμή. Πληθυσμοί μετακινήθηκαν σαν φυγάδες κυρίως προς την Μικρασία, την Ήπειρο και τον Πόντο. Ο λαός που έμεινε πίσω γνώρισε σημαντική θρησκευτική πίεση. Αλλά και ρατσιστικές επιθέσεις βασισμένες κυρίως στα "σχισματικά" πιστεύω του.

Το μεγαλύτερο μέρος της Πόλης είχε ήδη φτωχοποιηθεί πριν την Άλωση. Οι Δυτικοί είχαν προκαλέσει τρομακτικές πυρκαγιές σε κάθε άκρο της. Ήταν ο μόνος τρόπος να κάμψουν την αντίσταση των πολιτών που ήταν μάλλον ηρωική. Η φωτιά σκορπούσε τον πανικό καλύτερα από πολιορκητικές μηχανές.

Αμφισβητήθηκε και χάθηκε για πρώτη φορά στην Ανατολική Μεσόγειο, από τα χρόνια του Μεγάλου Αλέξανδρου, η ύπαρξη μίας μεγάλης ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα Ελληνικά και φράγκικα κρατίδια που δημιουργήθηκαν μετέπειτα δεν μπόρεσαν ποτέ πραγματικά να καλύψουν το κενό.

Τα Βυζαντινά Παλάτια και βασιλικά ιδρύματα ερημώθηκαν. Όταν το 1261 ο Μιχαήλ Παλαιολόγος απελευθέρωσε την Κωνσταντινούπολη, το Μέγα Παλάτιο το κέντρο των Ισαύρων, Φρύγιων και Μακεδόνων... είχε εγκαταληφθεί. Δεν είχε κατοίκους. Στο Παλάτι των Βλαχερνών των Κομνηνών λειτουργούσαν μόνο τα απαραίτητα διαμερίσματα του τότε Λατίνου βασιλέα.

Το πόσο καταστροφική ήταν αυτή η Άλωση βεβαιώνεται τόσο από ελληνικές πηγές όπως ο Νικήτας Χωνιάτης, αλλά και λατινικές, όπως ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος, Ροβέρτος του Κλαρί, Γκύνθερ του Παιρί. Τόσο και από τις παπικές επιστολές. Δεν υπήρχε καμία διάθεση να αποκρύψουν κάτι.

Το έχουν γράψει χιλιάδες: συνέβαλε τα μέγιστα στην Τουρκική εξάπλωση μόλις ένα αιώνα αργότερα. Ξεκίνησε με τους Τουρκομάνους πριν τους Οθωμανούς.

Αυτά μονάχα ενδεικτικά.

Η Άλωση του 1204 παραμένει ένα από τα χειρότερα εγκλήματα της ανθρώπινης ιστορίας.

Πηγαίνουν 822 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Και ναι είναι ακόμη πολύ νωρίς για να την ξεχάσουμε.

Φυσικά πληθυντικός. 

Ούτε κουβέντα.