Η Γαλλία τινάζει την Ευρώπη στον αέρα: Παράνοια με διαγραφή χρέους, ταραχές και φόβοι για ντόμινο αθέτησης πληρωμών

Ο πρωθυπουργός Sébastien Lecornu έχει σφίξει σημαντικά τη φορολογική μέγγενη…

Ομόλογα με φορολογικά προνόμια αποκλειστικά για Γάλλους πολίτες, διαγραφή χρέους που κατέχει η ΕΚΤ ή μετακύλιση μέρους του λογαριασμού στους Γερμανούς.

Η προσέγγιση της Γαλλίας απέναντι στο εθνικό της χρέος είναι άλλοτε ευρηματική και άλλοτε προκλητικά ξεδιάντροπη.

Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτή η παράδοξη συλλογή ιδεών αποκαλύπτει την πλήρη αδυναμία διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών.

Όταν οι κοινωνίες διολισθαίνουν προς τον κεντρικό σχεδιασμό και τις κρατικά ελεγχόμενες οικονομίες, ελάχιστες είναι οι αποχρώσεις που χωρίζουν την πολιτική φαρσοκωμωδία από τις καταστροφικές συνέπειές της στην πραγματική ζωή.

Η πολιτική πρωτοβουλία μετατρέπεται σε μόνιμη κρατική παρέμβαση και, τελικά, οι διαθέσιμοι πόροι εξαντλούνται.

Όταν η δημοσιονομική πραγματικότητα έρχεται αντιμέτωπη με την πολιτική ρητορική, οι πολιτικές ελίτ εμφανίζονται αμήχανες, αποσβολωμένες και ανήμπορες να αντιδράσουν.

Η Γαλλία, ειδικότερα, έχει μια κρατικοδίαιτη οικονομία, με εκτεταμένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.

Το τελευταίο έχει απλωθεί πάνω από την κοινωνία σαν κατασταλτικό ηρεμιστικό.

Εγκλωβισμένη στην αφελή πεποίθηση ότι το κράτος είναι παντοδύναμο, η χώρα έχει οδηγηθεί σε μια δίνη υπερχρέωσης.

Σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει κάποια δημοσιονομική ανάσα, η κοινοβουλευτική ομάδα LIOT (Libertés, Indépendants, Outre-mer et Territoires) παρουσίασε μια ασυνήθιστη πρόταση.

Επιδιώκει να συγκεντρώσει ένα είδος δανείου πολιτών ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ, μέσω κρατικών ομολόγων που θα διατίθενται αποκλειστικά σε Γάλλους πολίτες.

Το επιτόκιο, ύψους 3,5%, υποτίθεται ότι θα διοχετεύσει τις αποταμιεύσεις των Γάλλων σε αυτόν τον χρηματοδοτικό μηχανισμό, ο οποίος θα προβλέπει επίσης την πλήρη φοροαπαλλαγή των τόκων.

Με διάρκεια δέκα ετών και πληθωρισμό που έχει πλέον ξεπεράσει το 3% στη Γαλλία, η συγκεκριμένη επένδυση κάθε άλλο παρά ελκυστική μπορεί να χαρακτηριστεί.

Ιδίως όταν το δημόσιο χρέος της χώρας εξακολουθεί να αυξάνεται ανεξέλεγκτα και το δημοσιονομικό έλλειμμα αναμένεται να υπερβεί το 6% την επόμενη χρονιά.

Κάθε χρόνος που περνά αυξάνει τον κίνδυνο αθέτησης των υποχρεώσεων που απορρέουν από τα γαλλικά ομόλογα.

Ούτε, βέβαια, πρόκειται να αλλάξει κάτι ουσιαστικό με την προσπάθεια μεταφοράς του χρέους από ξένους σε εγχώριους πιστωτές.

Οι εμπνευστές αυτής της παράδοξης πρότασης εκτιμούν ότι το συγκεκριμένο ομόλογο θα μπορούσε να αποφέρει εξοικονόμηση τόκων έως και 25 δισεκατομμυρίων ευρώ σε βάθος δεκαετίας.

Η πρότασή τους παρουσιάστηκε στη σχετική κοινοβουλευτική συνεδρίαση.

Η κυβέρνηση έχει μέχρι στιγμής απορρίψει το σχέδιο.

Η Γαλλία βρίσκεται σε καθεστώς πολιτικού αδιεξόδου.

Τα περιθώρια δημοσιονομικών ελιγμών έχουν πλέον εξαντληθεί.

Κάθε απόπειρα λιτότητας συναντά την αντίδραση της Ενωμένης Αριστεράς στους δρόμους.

Ταραχές

Ταραχές με τη συμμετοχή μεταναστών, λεηλασίες και ενορχηστρωμένο χάος φράζουν τον δρόμο προς την έξοδο από τη δημοσιονομική κρίση.

Απομένει, λοιπόν, η φορολογική πολιτική.

Με τις δημόσιες δαπάνες να αντιστοιχούν σε περισσότερο από το 57% της οικονομίας, οι αυξήσεις φόρων καθίστανται αναπόφευκτες από χρόνο σε χρόνο, καθώς η ίδια η οικονομία αδυνατεί πλέον να αναπτυχθεί.

Ο πρωθυπουργός Sébastien Lecornu έχει σφίξει σημαντικά τη φορολογική μέγγενη.

Κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους, η κυβέρνησή του παρέτεινε την έκτακτη εισφορά επί των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς και τον ελάχιστο φορολογικό συντελεστή 20% για τα υψηλά εισοδήματα.

Ακολούθησε η επιβολή εισφοράς σε ορισμένα πολυτελή περιουσιακά στοιχεία που διακρατούνται μέσω εταιρικών σχημάτων διαχείρισης περιουσίας, καθώς και χρέωση δύο ευρώ για μικρά δέματα που αποστέλλονται από χώρες εκτός ΕΕ — μέτρο το οποίο στη συνέχεια αποσύρθηκε, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση αναλαμβάνει πλέον η ίδια τη σχετική ρύθμιση.

Το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2027 προβλέπει επίσης πρόσθετες επιβαρύνσεις, τόσο για τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες όσο και για ορισμένα τρόφιμα και μοντέλα εκμετάλλευσης ακινήτων μέσω μίσθωσης.

Η Γαλλία μετατρέπεται σε μια ολοένα και ακριβότερη χώρα για την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας συρρικνώνεται.

Το κράτος πρόνοιας διογκώνεται ανεξέλεγκτα, ενώ οι ιδιωτικές επενδύσεις παραμένουν ουσιαστικά απούσες.

Πρόταση την κατάλληλη στιγμή

Μια πρόταση από την άκρα αριστερή πτέρυγα του κοινοβουλίου έρχεται την πλέον κατάλληλη στιγμή.

Ο Jean-Luc Mélenchon, ιδρυτής και ηγετική φυσιογνωμία του κόμματος La France insoumise, είχε τη φαεινή ιδέα να διαγραφεί εκείνο το τμήμα του δημόσιου χρέους που βρίσκεται στην κατοχή της Banque de France, στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος.

Πρόκειται για ένα δημοσιονομικό ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα: η μία πλευρά απλώς καταστρέφει τα χρεόγραφα της άλλης.

Άλλωστε, όλοι ανήκουν στον ίδιο οργανισμό: τον κρατικό μηχανισμό.

Με αυτόν τον τρόπο, το δημόσιο χρέος θα μειωνόταν κατά περίπου 18%, σχεδόν σαν να εξαφανιζόταν από το πουθενά.

Αυτή είναι η οικονομική αντίληψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Οι πιθανές δευτερογενείς επιπτώσεις και οι αντιδράσεις πανικού που θα μπορούσε να προκαλέσει μια τέτοια πρωτοφανής πρόταση στην αγορά ομολόγων απλώς αγνοούνται.

Μέχρι εκεί φτάνει η επιφανειακή σκέψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Πρόκειται για οικονομικούς τζογαδόρους που θα συνεχίσουν να παίζουν μέχρι να εξαντληθούν τα χρήματα των άλλων, όπως είχε κάποτε επισημάνει η Maggie Thatcher.

Ωστόσο, η Γαλλία δεν θα ήταν Γαλλία αν δεν επιχειρούσε να συνδυάσει τον πατριωτισμό με τη δημοσιονομική ευρηματικότητα.

Οι πολιτικοί, ως γνωστόν, διαθέτουν μεγάλη δημιουργικότητα όταν πρόκειται να παρακάμψουν τους κανόνες.

Αντιθέτως, οι ορθολογικές λύσεις, οι οποίες ενδέχεται να συνεπάγονται κοινωνικές δυσκολίες και να πλήξουν τις εκλογικές τους προοπτικές, δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς μπορεί κανείς να ξεπεράσει την παράδοξη ιδέα της LIOT για το εθνικό ομόλογο και την παιδαριώδη δημοσιονομική καταστροφολογία των κομμουνιστών.

Μια απάντηση ήρθε μόλις πριν από λίγες εβδομάδες από τη Marine Le Pen, την πιθανή επόμενη πρόεδρο της Γαλλίας.

Η ηγετική φυσιογνωμία του Rassemblement National παρουσίασε την εξής «γεφυροποιό» ιδέα: να χρησιμοποιείται η ένταση των εκπομπών άνθρακα κάθε εθνικής οικονομίας ως βάση για τον υπολογισμό ενός μέρους των εισφορών των κρατών-μελών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με απλά λόγια: ας πληρώσουν οι Γερμανοί τον λογαριασμό μέχρι τελευταίου ευρώ, ενώ εμείς θα απολαμβάνουμε την άνεσή μας.

Περικοπή των δαπανών στις Βρυξέλλες και μετακύλιση στους Γερμανούς του κόστους των δικών μας γενναίων συντάξεων, του υπερδιογκωμένου κράτους πρόνοιας και της αδυναμίας μας να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις.

Έρχονται συγκρούσεις

Ακριβώς αυτού του είδους τα ζητήματα θα πυροδοτήσουν τις επερχόμενες συγκρούσεις στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής πολιτικής Δεξιάς.

Μια κατακερματισμένη πολιτική Δεξιά που θα ανέλθει στην εξουσία στην ΕΕ και η οποία, τελικά, θα επιλέξει να καταφύγει στην εθνική κυριαρχία ακόμη και σε ζητήματα δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, θα σήμαινε το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ειδικότερα, του Ευρωσυστήματος.

Μια σύντομη ματιά στην αυξανόμενη υπερχρέωση των κρατών της Ευρωζώνης αρκεί για να καταδείξει ότι τα πάντα στην ΕΕ κινούνται προς αυτή την τελική κορύφωση.

Μεγάλο κράτος, κρατικά ελεγχόμενες οικονομίες και διογκωμένα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας: αυτά είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Ευρώπης στην εποχή μας.

Μια καλλιεργημένη απάθεια απέναντι στην οικονομική δραστηριότητα, μια εντυπωσιακή αυταπάτη ως προς τη μεταναστευτική πολιτική και ο διαρκώς διευρυνόμενος ρόλος του κράτους σε μια κοινωνία που χάνει ολοένα και περισσότερο την ελευθερία της θα αποτελέσουν σοβαρά εμπόδια για τη Δυτική Ευρώπη.

Η συσσώρευση του δημόσιου χρέους αποτελεί έκφραση μιας απεγνωσμένης προσπάθειας να διατηρηθεί η ευημερία του παρελθόντος.

Μόνο τώρα αρχίζει να γίνεται σταδιακά αντιληπτό ότι αυτή η ευημερία είχε προ πολλού υπονομευθεί και εξαντληθεί στο όνομα του κράτους πρόνοιας.

www.bankingnews.gr