Λίγο πριν το Πάσχα το 1992, έφτασε ένας τύπος με Audi και 2 παρατρεχάμενους στο υφαντουργείο του πατέρα μου.
Μελαμψός, χρυσό ρολοϊ, δαχτυλιδάκι, κουστουμάκι και χαμόγελο.
Του λέει ότι είναι έμπορος από την Κρητη και ήρθε να φορτώσει. Πολύ φιλικός και διαχυτικός.
Εμένα δε μου άρεσε καθόλου.
Οσο αυτός ήταν στο γραφείο, οι παρατρεχάμενοι, κυκλοφορούσαν σε όλο το υφαντουργείο.
Θέλω αυτά κι αυτά κι αυτά, λέει ο τύπος. Μη φύγει άδειο το φορτηγό για Κρήτη.
«Μονο αν έχεις μετρητά» του λέει ο μπαμπάς.
Βγάζει ένα πάκο πεντοχίλιαρα, ο «έμπορος», αλλά του λέει δεν μπορώ σήμερα, γιατί εχω άλλες υποχρεώσεις.
Θα σου κόψω επιταγή.
Δεν δέχθηκε επιταγή ο μπαμπάς.
Για το καλό και για να μη φύγει με άδεια χέρια, πήρε και πλήρωσε δύο τόπια.
Τα υπόλοιπα από Δευτέρα του είπε και έσφιξαν τα χέρια.
« Μπαμπά, γύφτος δεν ήταν αυτός;» Ρώτησα μόλις έφυγε.
« Οχι. Κρητικός ήταν. Είναι μελαμψοί και μοιάζουν».
Ο τύπος δεν ήρθε την Μ. Δευτέρα.
Την Μ. Παρασκευή στις 3 τα ξημερώματα μας πήραν τηλέφωνο να μας ενημερώσουν ότι μπήκαν στο υφαντουργείο.
Πήραν εμπόρευμα 9 εκατομμυρίων.
Άδειασαν όλη την αποθήκη.
Εγώ προσπαθούσα να πω στους αστυνομικούς για αυτή την επίσκεψη, αλλά εκείνοι έψαξαν μόνο αποτυπώματα και μας ενημέρωσαν ότι τα εμπορεύματα μας αν δεν έφυγαν για Ιταλία, θα μοιραστούν μάλλον σε λαϊκες.
Εκεί να τα ψάξουμε.
Ξαναμπήκαν 4 φορές στο υφαντουργείο όσο λειτουργούσαμε. Την τελευταία φορά επειδή δεν βρήκαν τίποτα να πάρουν, έσκισαν τα έργα μου και έχεσαν πάνω στα χρώματα μου που είχα στην αποθήκη.
Όποιος είναι απόγονος αυτής της φυλής και δεν ντρέπεται, μάλλον δεν είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης.
0 Σχόλια