Εδώ και 53 χρόνια, ακόμη δεν κατορθώσαμε να φωτίσουμε την αλήθεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου.
Τον Νοέμβριο 1973 ήμουν στο 5ο έτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) και σαν 5ετής απλός φοιτητής ήμουν ο πιο παλιός στο Πολυτεχνείο και γνώριζα την κατάσταση και τα κτίρια πόντο – πόντο.
Αυτήν την φορά θα αναφερθούμε στον ρόλο δύο προσώπων, της Μαρίας Δαμανάκη και του Κώστα Λαλιώτη.
Η Μαρία Δαμανάκη ήταν τότε 21 ετών και σπούδαζε Χημικός Μηχανικός στο ΕΜΠ και από την Τρίτη 13 Νοε 1973 μέχρι και την Πέμπτη 15 Νοε 1973 δεν εμφανίστηκε πουθενά στα γεγονότα. Η πρώτη και τελευταία της εμφάνιση ήταν στον ραδιοφωνικό σταθμό την Παρασκευή το βράδυ 16 Νοε 1973.
Ο ραδιοφωνικός σταθμός ήταν ένα δυνατό βήμα της κατάληψης γιατί απευθυνόταν σε όλη την Αττική και χωρίς αυτόν ίσως σήμερα δεν θα μιλάγαμε για το Πολυτεχνείο. Εκφωνήτρια όλες τις προηγούμενες μέρες ήταν σχεδόν αποκλειστικά η Τόνια Μοροπούλου, η οποία έλεγε τα συνθήματα της Συντονιστικής Επιτροπής.
Εντελώς όμως ξαφνικά την αντικατέστησε η Μαρία Δαμανάκη;; της οποίας ο ρόλος μέχρι σήμερα θεωρείται ύποπτος, γιατί νωρίς τα μεσάνυχτα της Παρασκευής προς Σάββατο σταμάτησε να είναι εκφωνήτρια και εξαφανίστηκε!!!, έφυγε από την πόρτα της οδού Στουρνάρα και μέχρι σήμερα δεν ακούστηκε ο συνολικός ρόλος της.. και η συμμετοχή της στα γεγονότα, παρά μόνον ως εκφωνήτρια.
Το 1977 εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΚΚΕ. Το 1988 έγινε αντιπρόεδρος της Βουλής, η πρώτη γυναίκα που μπήκε στο προεδρείο της. Εκλέχθηκε με τον Συνασπισμό, του οποίου ανέλαβε την προεδρία το 1991. Παραιτήθηκε από την προεδρία το 1993, όταν ο Συνασπισμός έμεινε εκτός Βουλής. Ήταν υποψήφια δήμαρχος Αθηναίων το 1994 και το 1998 και επέστρεψε στη Βουλή το 1996 και αποχώρησε από τον Συνασπισμό το 2003.
Κατόπιν εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ το 2004 και επανεξελέγη το 2007. Από το 2010 έως το 2014 ήταν Ευρωπαία επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας.
Μετά το 2014 ανέλαβε διεθνή διευθυντικό ρόλο για τους ωκεανούς στην περιβαλλοντική οργάνωση «The Nature Conservancy», με εργασία στην Ουάσιγκτον. Τα σημερινά δημόσια βιογραφικά της την παρουσιάζουν ως ανεξάρτητη σύμβουλο για το κλίμα και τους ωκεανούς, αντιπρόεδρο του ΕΛΙΑΜΕΠ και μέλος του Δ.Σ. του Global Fishing Watch, με συμβουλευτικούς ρόλους στους οργανισμούς Oceans5 και Rockefeller Brothers Fundation και σήμερα είναι μέλος αυτού και στα σαλόνια του Αλβέρτου του Μονακό, ως μέλος του ιδρύματός του.
Η Μαρία Δαμανάκη ήταν κόρη Συνταγματάρχη Χωροφυλακής και μάνας εβραίας με το Ελληνικό όνομα Ελευθερία..
Ότι η Δαμανάκη είναι εβραία το δήλωσε η ίδια στην Ολομέλεια της Ελληνικής Βουλής την 3-12-1996, βλέπε πρακτικά της Βουλής:
https://www.hellenicparliament.gr/.../a08fc2.../03_12_96.pdf σελ. 1474 όπου συνέβησαν τα εξής:
Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας αποκάλεσε «Ροζενστάιν» τον τότε υφυπουργό Εξωτερικών Χρήστο Ροζάκη, αφήνοντας αντισημιτικά υπονοούμενα. Η παρέμβαση της τότε βουλευτή του Συνασπισμού, Μαρίας Δαμανάκη, ήρθε ως άμεση αντίδραση στις αναφορές αυτές και ζήτησε τον λόγο για να καταγγείλει τη ρατσιστική αυτή αναφορά. Ο βουλευτής της ΝΔ Απόστολος Ανδρεουλάκος παρενέβη από τα έδρανα ρωτώντας την «Τι σας ενδιαφέρει;».
Η απάντησή της έμεινε στην κοινοβουλευτική ιστορία ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές τοποθετήσεις ενάντια στον αντισημιτισμό και τη ρητορική μίσους μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο:
«Κύριε Πρόεδρε… Τι με ενδιαφέρει, κύριε συνάδελφε; Είμαι Εβραία, γι' αυτό μ' ενδιαφέρει. Και όσο κάνετε προσπάθεια να επικρατήσει ρατσισμός στην Αίθουσα, εγώ είμαι Εβραία. Γι' αυτό μ' ενδιαφέρει.»
Το γεγονός ότι η Δαμανάκη είναι εβραία, δεν έχει καμία σημασία, δεν ενδιαφέρει κανέναν… Το γεγονός όμως ότι ήταν κάτω από τις εντολές της Γέιλ Νταγιάν, της κόρης του Μοσέ Νταγιάν, αυτό θεωρείται επιλήψιμο και θα φανεί παρακάτω.
Την 12:30 τα μεσάνυχτα Παρασκευής 16 Νοε 1973 η Μαρία Δαμανάκη εξαφανίστηκε από τον σταθμό, χωρίς να πει σε κανένα τίποτα και στις 01:00 τα μεσάνυχτα ανέλαβε ο Δημήτρης Παπαχρήστος και κάθε 3 λεπτά επαναλαμβάνει «Είμαστε άοπλοι» «Στρατιώτες αδέρφια μας, είμαστε άοπλοι, δεν θα μας χτυπήσετε..»
Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μας ενδιαφέρει που η Μαρία Δαμανάκη είναι εβραία, όμως ήταν κάτω από την καθοδήγηση της Γέιλ Νταγιάν, (Yael Dayan, 1939 -2024), κόρη του Ισραηλινού Μοσέ Νταγιάν, η οποία είχε εισχωρήσει μέσα στο φοιτητικό κίνημα παίζοντας καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις και λάμβανε μέρος στις Γενικές Συνελεύσεις.
Σε όλες τις συνεδριάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής συμμετείχε η Γέιλ Νταγιάν. Ήταν η μοναδική που έμπαινε και έβγαινε από την μικρή πόρτα του Πολυτεχνείου στην οδό Στουρνάρα. Πήγαινε στο «Ακροπόλ Παλλάς», απέναντι από το Πολυτεχνείο που ήταν εγκατεστημένο το αρχηγείο των πρακτόρων.
Ώρα 2:18 η Γέιλ Νταγιάν βγαίνει από την πλαϊνή πόρτα του Πολυτεχνείου της οδού Στουρνάρα και μπαίνει σε ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο, όπου μέσα βρισκόταν ο αρχηγός της ΚΥΠ Μιχάλης Ρουφογάλης και ο οποίος την οδήγησε στην οδό Φιλελλήνων 9 στα γραφεία του Μισέλ Γκιολμάν.
Η Γέιλ Νταγιάν έπαιρνε οδηγίες τις οποίες μετέφερε στην Δαμανάκη και στον Λαλιώτη που υπάκουαν σ’ αυτήν.
Η Μαρία Δαμανάκη πουλήθηκε ψυχή και σώμα δέκα φορές για το χρήμα, επειδή ήταν απλά εκφωνήτρια στον ραδιοφωνικό σταθμό.
Το πιο ακριβό «μεροκάματο» στην ελληνική οικονομία.
Για μερικές ώρες δουλειάς εκφωνήτριας, την πληρώνουμε αδρά για μισό αιώνα. Η σταλινική Δαμανάκη ακόμα εισπράττει δεκάδες χιλιάδες ευρώ μηνιαίως, εξαιτίας του θρυλικού της «μεροκάματου». Είναι προφανές ότι πρόκειται περί μιας θηλυκής «κατασκευής» ντόπιων και ξένων μυστικών υπηρεσιών. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Όντας άεργη και ανεπάγγελτη και με μόνο έσοδο τη βουλευτική αποζημίωση, βρέθηκε με περιουσία τεράστια από ακίνητα και ποιος ξέρει πόσα μετρητά σε καταθέσεις σε γνωστά και άγνωστα μέρη του Πλανήτη ως «μεγάλη» κυρία της Αριστεράς.
Η Μαρία Δαμανάκη κάτοικος τού Μονακό, από εκείνη την αποφράδα ημέρα της 17ης Νοεμβρίου μέχρι σήμερα— πενήντα τρία χρόνια μετά δεν έπαψε να ζει πολυτελώς εις βάρος του κορόιδου Λαού, αυτή η συνδεδεμένη με την εξουσία και βέβαια με τις μυστικές υπηρεσίες, το «golden-girl» της μεταπολίτευσης, που μετέτρεψε τον δήθεν «ηρωισμό» της σε κεφάλαιο με το πιο πλούσιο μεροκάματο που δόθηκε ποτέ στην Ελλάδα και εξακολουθεί ακόμα να της αποδίδει δεκάδες χιλιάδες ευρώ μηνιαίως.
Κώστας Λαλιώτης
01:30 τα μεσάνυχτα της 17 Νοε 1973.
Η συντονιστική επιτροπή στην αίθουσα διδασκαλίας της Αρχιτεκτονικής στον 1ο όροφο, εκεί που έκανα εγώ μαθήματα σχεδίου, αποφασίζει ότι η Χούντα θα καταλάβει το Πολυτεχνείο και συζητούν με ποιους όρους θα διαπραγματευτούν μαζί τους. Αποφασίζουν να καλέσουν τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό με αντιπροσώπους από Διεθνείς οργανισμούς ως εγγυητές, για να γίνει αναίμακτη έξοδος των φοιτητών και αποφασίζουν ότι πρέπει να βγουν έξω δύο άτομα στην Πατησίων να διαπραγματευτούν με τον στρατό.
Εκεί αυτοπροτάθηκαν ο Κυριάκος Σταμέλος και …ο Κώστας Λαλιώτης… και είπαν ότι θα αναλάβουν να εκτελέσουν αυτήν την διαπραγμάτευση. Μετά την διαπραγμάτευση εξαφανίστηκαν και ο Λαλιώτης έλεγε ότι τον είχαν μέσα 3 μήνες στη φυλακή και ότι «έφαγε πολύ ξύλο»…
02:15 τα μεσάνυχτα. Ο Κυριάκος Σταμέλος (Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος) και ο Κώστας Λαλιώτης (Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών) πηγαίνουν προς την πύλη της Πατησίων για να διαπραγματευτούν. Ο Σταμέλος έβγαλε την λευκή φανέλα του, την σήκωσε ψηλά δεμένη πάνω σε μία βέργα σαν «λευκή σημαία» και πήδηξαν έξω από τα κάγκελα της Πατησίων και πήγαν προς τους αξιωματικούς του στρατού, από τους οποίους ζήτησαν να αφήσουν τους φοιτητές να φύγουν το πρωί ξημερώματα. Ο στρατός απάντησε ότι δεν δέχεται προθεσμίες.
Οι στρατιωτικοί ήταν ανένδοτοι και έδωσαν διορία 10 λεπτά (!!!) να βγουν έξω οι φοιτητές.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το Πολυτεχνείο έφερε την πτώση της Χούντας.
Είναι λάθος ιστορικό.
Το Πολυτεχνείο δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην ανατροπή της Χούντας.
Το τέλος της χούντας ήρθε τον επόμενο χρόνο, την 24 Ιουλίου 1974.
Το Πολυτεχνείο όμως πυροδότησε εσωτερικές έριδες της χούντας με άνοδο στην εξουσία του Ιωαννίδη, ο οποίος δεν ήταν Έλληνας, αλλά καθαρά Εβραίος.
Ο Δημήτριος Ιωαννίδης ούτε «Δημήτρης» ήταν το όνομα του, ούτε «Ιωαννίδης». Γράφτηκε στο ΕΜΠ ως Πολιτικός Μηχανικός χωρίς εξετάσεις, σταμάτησε τις σπουδές ξαφνικά και γράφτηκε στην Ευελπίδων, για να μπει στον στρατό. Ήταν εβραίος και άλλαξε το επώνυμο του για να μπορέσει να κάνει καριέρα στον Ελληνικό στρατό.
Το χρονικό διάστημα πριν το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 17 Νοέμβρη», ο δήθεν «Ιωαννίδης» συναντιόταν με τον Νταγιάν και την Μοσάντ στην κλινική Κυανούς Σταυρός (πλατεία Μαβίλη, απέναντι από την Πρεσβεία) που ήταν ιδιοκτησίας του εβραίου ΖΑΚ ΑΛΑΖΡΑΚΗ, ο οποίος παντρεύτηκε την αδερφή του δήθεν «Ιωαννίδη».
Ο Κώστας Λαλιώτης ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής και ένας από τους διαπραγματευτές με τον στρατό πριν από την είσοδο του άρματος.
Πρώτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και καθοδηγητής Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, μπήκε σε κυβερνητικές θέσεις για 30 χρόνια ως γραμματέας του ΠΑΣΟΚ. Έκανε τον “γκουρού” του ΠΑΣΟΚ και είναι αυτός που έβαλε στην τσέπη το περισσότερο χρήμα από κάθε άλλον.
Πως έγινε αυτό;
Απλούστατα, ως Υπουργός Δημοσίων Έργων του ΠΑΣΟΚ, έβγαλε τον Νόμο 2338/1995, ο οποίος Νόμος ήταν παγκόσμιο «φαινόμενο», παγκόσμια πρωτιά στον πλανήτη, που έλεγε ότι στα Δημόσια έργα (ακόμη και στα στρατιωτικά έργα) ανάδοχος δεν θα γίνεται ο φθηνότερος μειοδότης με την μεγαλύτερη έκπτωση, αλλά αυτός που θα αιτιολογήσει ορθά την προσφορά του, χωρίς να δίνει κανόνα για την αιτιολόγηση.
Έτσι το έργο το έπαιρνε κάποιος «δικός του» που ήταν 40στός ή 60στός στη μειοδοτική σειρά και ήταν ακριβότερος από τον 1ο πραγματικό μειοδότη κατά ένα, δύο, τρία ή τέσσερα δισεκατομμύρια δραχμές. Δηλαδή κατά έναν απίθανο λόγο μειοδότης στην δημοπρασία ήταν ο πλειοδότης!!!
Ποιοι μοιράζονταν αυτά τα δισεκατομμύρια δραχμές από τον νόμο του Λαλιώτη το 1995, όπου ο Ανδρέας, ο οποίος σίγουρα γνώριζε τον Νόμο του Υπουργού του και σίγουρα γνώριζε τα λαδώματα, που θα γίνονταν με αυτόν τον Νόμο, έπαιρνε δανεικά από το εξωτερικό (δύο πακέτα χρημάτων Ντελόρ και ένα πακέτο Σαντέρ), με συμφωνία να τα πληρώσουν οι Έλληνες μετά από 30 χρόνια και τα έδινε στον Λαλιώτη, να κάνει δημόσια έργα; Αυτή ήταν η «χρυσή εποχή» του Αντρέα;
Αυτός ονομάστηκε «ήρωας» του Πολυτεχνείου;;
- Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε «έπος» με τέτοια κατάληξη που είχε.
- Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δρόμοι σε δεκάδες πόλεις της Χώρας ονομάστηκαν «οδός Ηρώων Πολυτεχνείου». (Πειραιάς, Ζωγράφου, Αιγάλεω, Πάτρα, Λάρισα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Ζωγράφου, Αγρίνιο, Μεσολόγγι, Χανιά, Εύοσμος, Θέρμη, Συκιές, Νίκαια…) Πρέπει να ντρέπονται οι Δήμαρχοι αυτών των πόλεων!!. Ποιοι ήταν ήρωες;; Όλοι αυτοί οι «πολιτικοί» της Συντονιστικής Επιτροπής που αργότερα πούλησαν το τομάρι τους στις επόμενες Κυβερνήσεις σαν βουλευτές και Υπουργοί;;
- Ποτέ δεν κατάλαβα ύστερα από 53 χρόνια τι ρόλο έπαιξε το Πολυτεχνείο στην ιστορία της Ελλάδας
Πάμε να δούμε τα γεγονότα… όπου έγινε αλλαγή καθεστώτος στην Ελλάδα, πέφτει ο Παπαδόπουλος, γίνεται αλλαγή καθεστώτος στην Χιλή, γίνεται η απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο.
Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου σχεδιάστηκαν να ξεκινήσουν μέσα σ’ εκείνο τον χρόνο (φθινόπωρο 1973) με ένα βίαιο ξέσπασμα των φοιτητών ενάντια στην Χούντα. Με το ξεκίνημα από την Τρίτη 13-14 Νοε 1973 μάθαμε ότι θα έρθουν στο Πολυτεχνείο καμιά 350 φοιτητές, που αργότερα χαρακτηρίστηκαν σε φύλλο της Πανσπουδαστικής του ΚΚΕ «350 προβοκάτορες της ΚΥΠ» και ότι μπαίνουν στο Πολυτεχνείο, αφού πρώτα «μερικοί από αυτούς έχουν ρίξει νεράντζια στους μπάτσους» και «τους έχουν περιλούσει με σκληρές φράσεις». Η Αστυνομία μάθαμε ότι χτύπησε την ομαδική κάθοδο τους με αποτέλεσμα οι μισοί περίπου από αυτούς να βρουν καταφύγιο στο Πολυτεχνείο και οι άλλοι μισοί να σκορπιστούν στους γύρω δρόμους. Αυτό το γεγονός, το ότι ήταν 350 προβοκάτορες της ΚΥΠ, σύμφωνα με το βιβλίο του Θανάση Στριγά, που μιλάει για 1.000 κομάντος του ΝΑΤΟ, που θα μπερδεύονταν με τους φοιτητές, μπορεί και να ήταν αλήθεια, γιατί εμείς ποτέ δεν αντιληφθήκαμε τον μαζικό ερχομό αυτών των φοιτητών.
Εγώ προσωπικά ως 5ετής φοιτητής και ο ποιο παλιός μέσα στο Πολυτεχνείο, έβλεπα νέες φάτσες που δεν τους γνώριζα, κάθονταν στο πάνω στηθαίο της μνημειακής σκάλας μπροστά στο κτίριο Αβέρωφ της Πατησίων και κοιτούσαν τον αύλειο χώρο με ύφος ειρωνικό. Υπάρχουν πολλές φωτογραφίες εφημερίδων που τους δείχνουν. Κάποιοι με σπρέι προσπαθούσαν να γράψουν σε κολόνες και τοίχους στο εσωτερικό αίθριο της Αρχιτεκτονικής Σχολής και τους απαγόρευα και τους ρωτούσα «ποιος είσαι εσύ, δεν σε έχω ξαναδεί;» και μου απαντούσαν «πρωτοετής φοιτητής της Αρχιτεκτονικής» ενώ φαίνονταν μαντράχαλοι, πολύ μεγαλύτερης ηλικίας.
08:30 το πρωί 17 Νοε 1973
Ήμουν ο πρώτος φοιτητής που πήγα στο Πολυτεχνείο, κάναμε μαθήματα και το Σάββατο. Η είσοδος στην Πατησίων ήταν ανοιχτή, η πύλη ήταν πεσμένη κάτω. Μπήκα στην αυλή του Πολυτεχνείου πατώντας πάνω στην πεσμένη σιδερένια πόρτα και πήγα κατευθείαν στο μνημειακό κτίριο Αβέρωφ της Αρχιτεκτονικής Σχολής μέχρι το κεντρικό αίθριο. Η αυλή είχε δημοσιογράφους με φωτογραφικές μηχανές στα χέρια. Περίμενα ότι κάποιος θα με σταματήσει να με ρωτήσει «..τι γυρεύεις εσύ εδώ..», είχα πάνω μου την ταυτότητα του φοιτητή και θα έλεγα «…ήρθα στη Σχολή μου..». Κανένας όμως δεν με σταμάτησε.
09:00 το πρωί. Έξω στην είσοδο της Πατησίων πυροσβεστικά με τις μάνικες έπλεναν τον χώρο της εισόδου. Στις εφημερίδες που κυκλοφόρησαν πρωί ο Πατακός έλεγε ότι έπρεπε να κάνουμε την επέμβαση για να τελειώνει «η ιστορία με τα παλιόπαιδα».
11:00 το πρωί τα ραδιόφωνα αναγγέλλουν ότι έχει κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος και ο Υπουργός Τύπου Σπύρος Ζουρνατζής έδωσε συνέντευξη στα σκαλοπάτια της Αρχιτεκτονικής σε δημοσιογράφους και τους έδειξε.. «την καταστροφή που έγινε στο Πολυτεχνείο από τους φοιτητές..». Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου οι δρόμοι στην Αθήνα είναι άδειοι.
Κυριακή 18 Νοε 1973
09:00 το πρωί πηγαίνω πάλι στο Πολυτεχνείο (έμενα πολύ κοντά Καλλιδρομίου 10), το οποίο είναι άδειο, μπαίνοντας από την ανοιχτή πύλη. Ελάχιστοι κυκλοφορούν στα πεζοδρόμια της Πατησίων και στην Στουρνάρα, μέσα στο Πολυτεχνείο δεν υπάρχει «ψυχή».
Δευτέρα 19 Νοε 1973
08:00 το πρωί. Πήγαμε όλοι οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο για μάθημα, όπου όλα τα μαθήματα στη Σχολή έγιναν κανονικά, σαν να μην συνέβη τίποτα την προηγούμενη εβδομάδα!!, με ανοικτή την πύλη από την Πατησίων, με πεσμένη κάτω την σιδερένια πόρτα. Το ιατρείο και οι υπόλοιπες αίθουσες στο κτίριο ΑΒΕΡΩΦ καθαρίστηκαν άμεσα.
Τα μαθήματα συνεχίστηκαν κανονικά όλη την εβδομάδα μέχρι και το Σάββατο, καθώς εκείνη την εποχή το Υπουργείο Παιδείας είχε Νόμο να παίρνουμε παρουσίες στην αίθουσα και έμενες στο ίδιο έτος μετά από κάποιο αριθμό απουσιών.
Όλη εκείνη την εβδομάδα προσπαθούσα να καταλάβω τι έγινε;;, που είναι ο αγώνας που κάναμε, ποιο ήταν το αποτέλεσμα της κατάληψης;;; Γιατί δεν συζητάει κανείς για τα γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας;; Οι δήθεν «ήρωες» του Πολυτεχνείου της Συντονιστικής επιτροπής, κυρίως αριστεροί και κομουνιστές από τον Νοέμβριο του 73 μέχρι τον Ιούλιο του 74, που έγινε η εισβολή στην Κύπρο και οδήγησε τη χούντα του Ιωαννίδη σε κατάρρευση, λούφαξαν… εξαφανίστηκαν.
Μέσα στο Πολυτεχνείο δεν υπήρξε κανένας νεκρός. Πίσω από τα κάγκελα και μέσα από την αυλή ακούγαμε πυροβολισμούς που γίνονταν στους έξω δρόμους, κανένας όμως πυροβολισμός προς εμάς, προς την αυλή, αν και μας είχαν στο στόχαστρο από τις ταράτσες των απέναντι πολυκατοικιών, που ήταν γεμάτες με ελεύθερους σκοπευτές.
Δεν υπήρξαν νεκροί στα γεγονότα εκείνων των ημερών; Βεβαίως υπήρξαν.
Κανένας όμως μέσα στο Πολυτεχνείο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η χούντα πετούσε γαρύφαλλα στους διαδηλωτές, δεν σημαίνει ότι ο Παπαδόπουλος "μας αγάπησε".
Στο ψαχνό βάραγε και τις περισσότερες φορές στην τύχη.
Αλλά οι 24 επιβεβαιωμένοι νεκροί σκοτώθηκαν σε διάφορους δρόμους της Αθήνας, κοντά ή πολύ μακριά από το Πολυτεχνείο (στου Ζωγράφου, στα Νέα Λιόσια, στην Ομόνοια, στην Αλεξάνδρας, στα Νοσοκομεία, στο Υπουργείο Δημοσίας τάξεως!.. όχι όμως μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου.
Τι έγινε… γιατί;;..
Αργότερα μάθαμε ότι ο Παπαδόπουλος είχε δώσει ρητή εντολή να μην ανοίξει ούτε ρουθούνι μέσα στο Πολυτεχνείο. Αν σκότωναν έστω και έναν από εμάς φοιτητή μέσα στην αυλή οι ελεύθεροι σκοπευτές από απέναντι… δεν νομίζω ότι θα καθόμασταν εκεί μέσα, αλλά θα είχαμε εξαφανιστεί. Ποιος δεν φοβάται τον θάνατο;;
Τι θα πετύχαινες τότε με τον θάνατο σου… Βέβαια υπάρχει και μια σίγουρη δικαιολογία, ότι εκεί μέσα βρίσκονταν και εκατοντάδες πράκτορες της ΚΥΠ και μπορούσε μια σφαίρα να βρει και έναν από αυτούς, ακόμη και την Γέιλ Νταγιάν… πράγμα που δεν ήθελαν… γιαυτό και γλυτώσαμε τον θάνατο…
Σε όλες τις συνεδριάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής συμμετείχε η Γέιλ Νταγιάν, η κόρη του μονόφθαλμου Μοσέ Νταγιάν. Ήταν η μοναδική που έμπαινε και έβγαινε από την μικρή πόρτα του Πολυτεχνείου στην οδό Στουρνάρα και εγώ που φύλαγα «σκοπιά» σ’ αυτήν την πόρτα, δεν την γνώριζα. Πήγαινε στο «Ακροπόλ Παλλάς», απέναντι από το Πολυτεχνείο που ήταν εγκατεστημένο το αρχηγείο των πρακτόρων. Έπαιρνε οδηγίες τις οποίες μετέφερε στην Δαμανάκη και στον Λαλιώτη αλλά και σε κάποια άλλα άτομα που υπάκουαν σ’ αυτήν.
Από κάποιο παράθυρο του «Ακροπόλ Παλλάς» ο Ολλανδοεβραίος Κουράντ (απεσταλμένος της Bilderberg) κινηματογραφεί. Ο Κουράντ θα έμενε μέχρι το τέλος του ντοκιμαντέρ, έπρεπε να βγει από την Ελλάδα και να κάνει τον γύρο του κόσμου. Ο Κουράντ κινηματογραφεί την είσοδο του τανκ όπως θα δηλώσει αργότερα ο ίδιος, ο φωτισμός ήταν κακός, αλλά τον βοήθησαν οι προβολείς των τανκς.
Πριν την είσοδο του τανκ το Σάββατο 17 Νοε 1973 στις 02:00 τα μεσάνυχτα ακριβώς, ένα αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες παρκάρει στην μικρή πόρτα του Πολυτεχνείου προς την οδό Στουρνάρα. Από την αυλή βγαίνουν τρεις φοιτητές που μπαίνουν αμίλητοι και βιαστικοί στο αυτοκίνητο. Ήταν δύο φοιτητές και μια φοιτήτρια. Σε λίγο φθάνουν στην Αμερικάνικη Πρεσβεία όπου οδηγούνται στο γραφείο του σταθμάρχη της CIA, Στεϊσι Χολς που τους δίνει εντολές:
Α) Δεν θα δεχθούν καμιά διαπραγμάτευση
Β) Αν υπάρξει περίπτωση να δοθεί «πράσινο φως» από κάποιον κυβερνητικό για ειρηνική αποχώρηση να την αποτρέψουν.
Γ) Όταν μπουν μέσα οι στρατιώτες και οι αστυνομικοί να προκαλέσουν με την στάση τους, για να υπάρξουν περισσότερα θύματα.
Δ) Εγγυάται ο ίδιος για την προσωπική τους ασφάλεια και την εξέλιξή τους (οι δύο φοιτητές μετά από 10 χρόνια έγιναν υπουργοί, ενώ η φοιτήτρια έγινε βουλευτής και αρχηγός αριστερού κόμματος – εδώ ο Στριγάς «φωτογραφίζει» την Μαρία Δαμανάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα). Λίγο αργότερα οι τρεις τους επέστρεψαν στο Πολυτεχνείο ακριβώς όπως είχαν φύγει.
Βιβλίο του Θανάση Στριγά «Πολυτεχνείο ’73 – Παιχνίδια θανάτου»
Πως εξελίχθηκε μετά η Μαρία Δαμανάκη; Από το «εδώ Πολυτεχνείο» στο «εδώ Μόντε Κάρλο»
● Είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο NOVA University Lisbon (Πορτογαλία), στο τμήμα Marine Policy. (eliamep.gr)
● Δρα ως σύμβουλος για θέματα ωκεανών και κλίματος — με αναφορές της για το πλαίσιο των ωκεανών και τη διάσκεψη του ΟΗΕ για τους ωκεανούς. (formerly Twitter)
● Συμμετέχει σε διοικητικά συμβούλια/οργανισμούς αειφορίας: στην SYSTEMIQ στο Λονδίνο και σε θεσμούς όπως το Rockefeller Brothers Fund, Prince Albert II of Monaco Foundation. (maxmag.gr)
● Ενεργή δημόσια παρουσία με παρεμβάσεις για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το εμπόριο, την κλιματική κρίση και τη γαλάζια ανάπτυξη. (ΤΟ ΒΗΜΑ, Καθημερινή)
● Αν και έχει αποσυρθεί από την κομματική/βουλευτική δράση, η Δαμανάκη διατηρεί θέση επιρροής στο πεδίο των θαλάσσιων πολιτικών και της βιώσιμης ανάπτυξης — κυρίως μέσω διεθνών/εταιρικών θεσμών και συμβουλευτικών ρόλων. Θέσεις (σήμερα): Μέλος Δ.Σ. / Σύμβουλος σε εταιρικούς και διεθνείς φορείς (π.χ. Quest Holdings) και Visiting Professor (NOVA University — Marine Policy). (novalaw.unl.pt)
● Παίρνει αμοιβή ως Visiting Professor στη NOVA ή από άλλους διεθνείς θεσμούς σε δημοσιεύσιμα στοιχεία. (quest.gr). Επίσης, στην ετήσια οικονομική έκθεση της εταιρείας LAMPSA Hellenic Hotels S.A. (2024) αναφέρεται ότι η κα Δαμανάκη «εργάζεται ως Ειδική Σύμβουλος» σε διεθνείς οργανισμούς, [Lampsa Hellenic Hotels]
Συμπέρασμα:
Πρέπει να ντρέπεται το ΚΚΕ και γενικά η αριστερά, που ενέταξαν μέσα στους κόλπους τους, ως βουλευτή την Δαμανάκη και πολλούς άλλους δήθεν «ήρωες του πολυτεχνείου»..
Πρέπει να ντρέπεται το ΠΑΣΟΚ που ενέταξε μέσα στους κόλπους του την Δαμανάκη, τον Λαλιώτη και πολλούς άλλους δήθεν «ήρωες του πολυτεχνείου»..
Με σεβασμό προς τους νεκρούς εκείνων των ημερών
Χάρης Γρηγοριάδης, Αρχιτέκτων Μηχανικός ΕΜΠ 1969-1974


0 Σχόλια