Τι σημαίνει σήμερα Ν.Δ.;
Πού τελειώνει η ιστορική κεντροδεξιά παράταξη και πού αρχίζει το «κόμμα Μητσοτάκη»;
Πόσο χώρο διαθέτει πλέον για τις παραδοσιακές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που την κράτησαν όρθια επί δεκαετίες;
Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, οι αντιφάσεις γίνονται εντονότερες.
Η ηγεσία ζητά ενότητα, ενώ οι εσωτερικές ρωγμές πληθαίνουν. Ζητά συσπείρωση, ενώ τμήματα της παραδοσιακής βάσης εμφανίζονται αποστασιοποιημένα. Μιλά για πατριωτισμό, την ώρα που χειρισμοί στην εξωτερική πολιτική προκαλούν έντονες αντιδράσεις. Μιλά για αλήθεια, ενώ η κυβέρνηση εξακολουθεί να κουβαλά το βάρος υποθέσεων που έχουν τραυματίσει την αξιοπιστία της.
Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη πολιτική ειρωνεία των φετινών γενεθλίων. Η εκδήλωση οργανώθηκε για να εκπέμψει δύναμη, συνοχή και βεβαιότητα για το μέλλον. Ομως όσο περισσότερο επιχειρείται να προβληθεί αυτή η εικόνα τόσο περισσότερο διακρίνεται πίσω της η αγωνία για την επόμενη ημέρα, καθώς η πραγματική δοκιμασία δεν βρίσκεται στις επετειακές αίθουσες και στα χειροκροτήματα, αλλά στην κοινωνία και στην κάλπη.
Τα 52α γενέθλια της Ν.Δ. θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια γιορτή πολιτικής αυτοπεποίθησης και μια ευκαιρία να θυμηθεί η παράταξη τη διαδρομή της. Αντί γι’ αυτό, η εικόνα που εξέπεμψε η επετειακή εκδήλωση έμοιαζε περισσότερο με τελετή επιβεβαίωσης της μετάλλαξης ενός ιστορικού κόμματος σε προσωπικό μηχανισμό εξουσίας.
Ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε για «σταθερότητα», «αλήθεια», «πατριωτισμό» και «ενότητα». Λέξεις προσεκτικά επιλεγμένες, ιδιαίτερα όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης. Πίσω όμως από την επετειακή σκηνοθεσία δύσκολα κρύβεται η πραγματικότητα. Η Ν.Δ. των διαφορετικών ρευμάτων, της εσωκομματικής συζήτησης και των ισχυρών πολιτικών προσωπικοτήτων έχει δώσει σταδιακά τη θέση της σε ένα απολύτως πρωθυπουργοκεντρικό κόμμα, στο οποίο η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται περίπου ως παραφωνία και η κριτική ως ενόχληση.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και στελέχη με μακρά διαδρομή στην παράταξη εμφανίζονται αποστασιοποιημένα. Οι παλιές ιδεολογικές αναφορές έχουν ξεθωριάσει, οι εσωκομματικές ισορροπίες έχουν αντικατασταθεί από την απόλυτη κυριαρχία του Μεγάρου Μαξίμου και η κομματική βάση καλείται κυρίως να επικυρώνει αποφάσεις…
Ακόμη και η επίκληση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποκτά έτσι έναν παράξενο συμβολισμό. Αλλο η αυτονόητη αναφορά στην πολιτική παρακαταθήκη ενός πρώην πρωθυπουργού και άλλο η οικογενειακή ιστορία να μετατρέπεται σε συνεκτική ύλη ενός κόμματος που ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και υπήρξε πάντοτε πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε οικογένεια.
Αυτό ακριβώς κάνει ακόμη πιο ηχηρή την απουσία μιας ουσιαστικής ιδεολογικής συζήτησης.
Ενα ιστορικό κόμμα δεν χάνει την ταυτότητά του από τη μια μέρα στην άλλη. Τη χάνει λίγο λίγο, όταν ταυτίζεται με τον αρχηγό, όταν η ιδεολογία υποχωρεί μπροστά στην επικοινωνία και όταν η διαφορετική φωνή θεωρείται πρόβλημα…Η εικόνα που διαμορφώθηκε στο αμαξοστάσιο του ΟΣΥ για τα γενέθλια των 52 χρόνων της Νέας Δημοκρατίας απείχε παρασάγγας από το πανηγυρικό κλίμα που επιχειρήθηκε να προβληθεί.
Τα 52α γενέθλια της Ν.Δ. θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια γιορτή πολιτικής αυτοπεποίθησης και μια ευκαιρία να θυμηθεί η παράταξη τη διαδρομή της. Αντί γι’ αυτό, η εικόνα που εξέπεμψε η επετειακή εκδήλωση έμοιαζε περισσότερο με τελετή επιβεβαίωσης της μετάλλαξης ενός ιστορικού κόμματος σε προσωπικό μηχανισμό εξουσίας.
Ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε για «σταθερότητα», «αλήθεια», «πατριωτισμό» και «ενότητα». Λέξεις προσεκτικά επιλεγμένες, ιδιαίτερα όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης. Πίσω όμως από την επετειακή σκηνοθεσία δύσκολα κρύβεται η πραγματικότητα. Η Ν.Δ. των διαφορετικών ρευμάτων, της εσωκομματικής συζήτησης και των ισχυρών πολιτικών προσωπικοτήτων έχει δώσει σταδιακά τη θέση της σε ένα απολύτως πρωθυπουργοκεντρικό κόμμα, στο οποίο η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται περίπου ως παραφωνία και η κριτική ως ενόχληση.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και στελέχη με μακρά διαδρομή στην παράταξη εμφανίζονται αποστασιοποιημένα. Οι παλιές ιδεολογικές αναφορές έχουν ξεθωριάσει, οι εσωκομματικές ισορροπίες έχουν αντικατασταθεί από την απόλυτη κυριαρχία του Μεγάρου Μαξίμου και η κομματική βάση καλείται κυρίως να επικυρώνει αποφάσεις…
Ακόμη και η επίκληση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποκτά έτσι έναν παράξενο συμβολισμό. Αλλο η αυτονόητη αναφορά στην πολιτική παρακαταθήκη ενός πρώην πρωθυπουργού και άλλο η οικογενειακή ιστορία να μετατρέπεται σε συνεκτική ύλη ενός κόμματος που ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και υπήρξε πάντοτε πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε οικογένεια.
Αυτό ακριβώς κάνει ακόμη πιο ηχηρή την απουσία μιας ουσιαστικής ιδεολογικής συζήτησης.
Εγινε η ολοκλήρωση της θλιβερής μετάλλαξης.
Ηταν εκεί το «κόμμα Μητσοτάκη»… χωρίς τη Ν.Δ.
Ηταν εκεί ο κομματικός στρατός, αλλά η κοινωνία ήταν άφαντη και η επιδιωκόμενη ενότητα έγινε κομμάτια και θρύψαλα πίσω από τα επικοινωνιακά χαμόγελα και τις selfies.
Στο κυβερνητικό επιτελείο μπορεί να έβγαλαν ξανά τον «πυρσό», αλλά το αποτέλεσμα θύμισε… καρικατούρα.
Ο πρωθυπουργός, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, μίλησε υποκριτικά για «λάθη», αλλά χωρίς ονόματα, εξηγήσεις και ουσία, ενώ επέδειξε και μία απίστευτη μικρότητα: δεν ανέφερε τον Αντ. Σαμαρά μεταξύ των πρωθυπουργών της παράταξης.
Αντίθετα, σε μία επίδειξη νεποτισμού χωρίς όρια αγιογράφησε τον πατέρα του Κων. Μητσοτάκη.
Αρχικά, η άφιξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο υπήρξε απολύτως ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στη βάση του κόμματος, καθώς ο πρωθυπουργός πέρασε σχεδόν αδιάφορος.
Παρά τη σκηνοθετημένη παρουσία των κομματικών μελών έξω από τον χώρο της εκδήλωσης, τα χειροκροτήματα στον ερχομό του πρωθυπουργού ήταν ελάχιστα, ενώ ακόμα λιγότεροι ήταν εκείνοι που επιδίωξαν να τον πλησιάσουν για μια χειραψία, αποτυπώνοντας μια «παγωμένη» ατμόσφαιρα γύρω από το πρόσωπό του, ακόμη και μέσα σε ένα απολύτως προστατευμένο κομματικό περιβάλλον.
Την ίδια στιγμή κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, όπως οι Αδωνις Γεωργιάδης, Κωστής Χατζηδάκης, Κώστας Τσιάρας, Κωνσταντίνος Κυρανάκης και Παύλος Μαρινάκης, επεδίωκαν οι ίδιοι να προσεγγίσουν τους παρευρισκομένους για μια φωτογραφία, σε ένα σκηνικό έκδηλης αμηχανίας και αντίφασης. Στα πηγαδάκια του αμαξοστασίου, η αγωνία για την εκλογική αναμέτρηση της άνοιξης ήταν διάχυτη. Αρκετά στελέχη και οπαδοί εξέφραζαν ανοιχτά τον φόβο για επαναλαμβανόμενες κάλπες, χαρακτηρίζοντας την αυτοδυναμία «άπιαστο όνειρο», ενώ σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν πανηγυρική ατμόσφαιρα, μέλη της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ έστησαν ένα επικοινωνιακό σόου με πυρσούς και σημαίες κατά την είσοδό τους εντός του χώρου της εκδήλωσης.
Τα γενέθλια πέρασαν. Η μετάλλαξη έμεινε. Και πίσω από τις τούρτες, τις επετειακές ομιλίες και τις εκκλήσεις για ενότητα γίνεται ολοένα δυσκολότερο να κρυφτεί μια πραγματικότητα: Η Ν.Δ. γιόρτασε τα 52 χρόνια της, αλλά πολλοί από εκείνους που τη γνώρισαν ως μεγάλη λαϊκή παράταξη δυσκολεύονται να την αναγνωρίσουν…
0 Σχόλια