Ad Code

Responsive Advertisement

Τα ξεκατινιάσματα της Χρυσής Αυγής είναι η πλήρης κατάπτωση του Εθνικιστικού κινήματος στην χώρα (αν ποτέ ήταν εθνικιστικό κίνημα)


Θλίψη και αίσχος. Όχι για την «κατάντια του εθνικισμού» γενικά, αλλά για την κατάντια δύο συγκεκριμένων προσώπων που μετέτρεψαν μια ιδεολογία σε προσωπικό μαγαζί, σε βιτρίνα φυλακής και σε τηλεοπτικό τσίρκο.


Ο Μιχαλολιάκος και ο Κασιδιάρης δεν είναι «θύματα» του συστήματος. 
Είναι προϊόντα του ίδιου εργαστηρίου.

Ο ένας δημιούργησε το μόρφωμα, ο άλλος το ξεζούμισε και μετά το πέταξε όταν δεν βόλευε πια. Και οι δύο σήμερα κάνουν το ίδιο ακριβώς πράγμα: κατηγορούν ο ένας τον άλλον για να κρατήσουν ζεστό το μικρομαγαζάκι τους, ενώ την ίδια ώρα ξεφτιλίζουν δημόσια αυτό που υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Ο Μιχαλολιάκος, ο «αρχηγός» που κάποτε μιλούσε για «αγώνα μέχρις εσχάτων», εμφανίζεται τώρα σε κανάλια του Βελόπουλου για να καταγγείλει το πρώην πουλέν του και να υμνήσει τους  κομμουνιστές και μάλιστα δύο φορές, για την πειθαρχία και την πίστη στις απόψεις και στις ιδέες τους .

Σαν να βλέπεις τον παλιό μαφιόζο να πηγαίνει σε ανταγωνιστικό μαγαζί να κλαίγεται ότι ο μαθητής του τον πρόδωσε. 

Προϊόν του ίδιου οργανισμού είναι ο Κασιδιάρης.

Τον ανέδειξε, τον έβαλε μπροστά, τον έκανε «πρόσωπο». 

Τώρα που ο μαθητής άνοιξε δικό του μαγαζί, ο δάσκαλος ουρλιάζει για προδοσία. 
Όχι για αρχές. 
Για πελατεία.

Ο Κασιδιάρης από την άλλη πλευρά κάνει ακριβώς το ίδιο. 

Βγαίνει, στήνει κινήσεις, κόμματα, «νέες αρχές», και με τον τρόπο του μετατρέπει τον εθνικισμό σε σειρά από προσωπικές βεντέτες και επικοινωνιακά κόλπα.

Κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του για να καταγγείλει κάποιον «προδότη», το μόνο που καταφέρνει είναι να θυμίζει ότι το μοναδικό σταθερό στοιχείο σε όλη αυτή την ιστορία είναι ο ίδιος.

Ο εθνικισμός γίνεται πρόφαση. 
Το πραγματικό προϊόν είναι ο Κασιδιάρης.
Και οι δύο λειτουργούν με την ίδια λογική:
Όσο υπάρχει κάμερα, υπάρχει και «αγώνας».
Όσο υπάρχει φυλακή, υπάρχει και «μαρτύριο».
Όσο υπάρχει ψηφοφόρος που θυμώνει, υπάρχει και «νέα αρχή».

Η ιδεολογία γίνεται καύσιμο για προσωπική επιβίωση. Όχι για χώρα, όχι για λαό, όχι για κάτι μεγαλύτερο από το εγώ τους. Γίνεται σκουπίδι.

Αυτό δεν είναι εθνικισμός. 
Είναι πολιτικός καριερισμός ντυμένος με εθνικά χρώματα.

Είναι η μετατροπή μιας ιδέας σε τηλεοπτικό προϊόν χαμηλής ποιότητας, όπου ο ένας πουλάει «αυθεντικότητα» και ο άλλος πουλάει «ρήξη», ενώ και οι δύο πουλάνε το ίδιο πράγμα: τον εαυτό τους.

Ο πραγματικός εθνικισμός, αν υπάρχει ακόμα κάτι που να αξίζει αυτό το όνομα, δεν χρειάζεται ούτε αρχηγούς φυλακισμένους που βγαίνουν σε κανάλια ανταγωνιστών, ούτε πρώην υπαρχηγούς που στήνουν διαδοχικά πολιτικά μαγαζιά κάθε φορά που τελειώνει η προηγούμενη φάση.

Δεν χρειάζεται αυτό το θέατρο της αλληλοκαταγγελίας. 
Το θέατρο αυτό δεν εξυπηρετεί τίποτα άλλο παρά τη διαιώνιση δύο καριέρων που έχουν από καιρό ξεπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα.

Η κατάντια δεν είναι του εθνικισμού.

Η κατάντια είναι αυτών που τον μετέτρεψαν σε προσωπικό τους απορριμματοφόρο......και τα πολιτικά απόβλητα που τους ακολουθούν.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια

We Are Infity, We Are Best.

Ad Code

Responsive Advertisement