Ας μπούμε αμέσως στον πυρήνα της κριτικής από κοινωνιολόγους και οικονομικούς αναλυτές: ένα μέτρο που σχεδιάζεται ως οριζόντια παροχή στην πράξη θα διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες αντί να τις αμβλύνει.
Το παιδί της εύπορης οικογένειας:
Οι γονείς αξιοποιούν το μέγιστο όριο (100€/μήνα). Στα 18 του χρόνια, μαζί με τους τόκους, το παιδί παραλαμβάνει ένα κεφάλαιο άνω των 40.000 - 45.000 ευρώ. Έχει μια ισχυρή οικονομική αφετηρία για σπουδές στο εξωτερικό, αγορά αυτοκινήτου ή πρώτο επαγγελματικό ξεκίνημα.
Το παιδί της ευάλωτης οικογένειας:
Οι γονείς δεν είχαν τη δυνατότητα να αποταμιεύουν τακτικά. Στα 18 του χρόνια, το παιδί παραλαμβάνει ένα πολύ μικρό ποσό ή ακόμα και μηδέν ευρώ από την κρατική ενίσχυση.
Το αποτέλεσμα είναι ότι δύο παιδιά που γεννήθηκαν την ίδια μέρα στην ίδια χώρα, φτάνοντας στην ενηλικίωση, βλέπουν την οικονομική απόσταση μεταξύ τους να έχει μεγαλώσει με κρατική σφραγίδα και επιδότηση.
Αντί το κράτος να λειτουργήσει ως διορθωτικός μηχανισμός που «σηκώνει» τους πιο αδύναμους, καταλήγει να πριμοδοτεί την αποταμιευτική ικανότητα όσων είχαν ήδη πλεόνασμα.
Δίνει τα ίδια ή και περισσότερα σε όσους έχουν ήδη την οικονομική άνεση.
Λες και δεν γνωρίζουν πως υπάρχουν πάρα πολλές οικογένειες που δυσκολεύονται να καλύψουν τα μηνιαία έξοδα (ενοίκιο, λογαριασμούς, σούπερ μάρκετ) και δεν έχουν τη δυνατότητα να αποταμιεύουν 50 ή 100 ευρώ.
0 Σχόλια