Πραγματικά εκπληκτικό μοντέλο οικονομικής πολιτικής.
Η κυβέρνηση αποφασίζει ότι ο κατώτατος μισθός πρέπει να αυξηθεί. Πολύ σωστά. Οι εργαζόμενοι πρέπει να αμείβονται καλύτερα.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:
Τον λογαριασμό δεν τον πληρώνει η κυβέρνηση. Τον πληρώνει η επιχείρηση.
Είναι πολύ εύκολο να αποφασίζεις πόσα περισσότερα χρήματα θα δώσει κάποιος άλλος.
Το δύσκολο είναι να του εξηγήσεις με ποια μαθηματικά θα τα βρει, όταν αυξάνονται ταυτόχρονα πρώτες ύλες, ενέργεια, ενοίκια, μισθολογικό κόστος, ασφαλιστικές υποχρεώσεις και συνολικά τα λειτουργικά έξοδα.
Θέλεις - και σωστά - υψηλότερους μισθούς;
Τότε δημιούργησε τις συνθήκες ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν να τους πληρώνουν.
Μείωσε ουσιαστικά το μη μισθολογικό κόστος και τις πραγματικές επιβαρύνσεις.
Όχι πάλι το γνωστό τέχνασμα σε κάθε ΔΕΘ: ψιλολόγια ως «ελαφρύνσεις» από το ένα χέρι και πολλαπλάσια πίσω από το άλλο, μέσα από αυξήσεις, ακρίβεια και επιβαρύνσεις.
Αυτά τα τεχνασματάκια έχουν γίνει πλέον γραφικά.
Σας έχουμε πάρει χαμπάρι.
Η πραγματική ελάφρυνση δεν μετριέται στις κυβερνητικές ανακοινώσεις.
Μετριέται σε αυτό που μένει στο ταμείο όταν κλείσει ο μήνας.
Γιατί υπάρχει κάτι που καμία επικοινωνιακή πολιτική δεν μπορεί να αλλάξει:
ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ.
Αν μια επιχείρηση εισπράττει 100 και τα πραγματικά της έξοδα γίνουν 105, δεν βγαίνει.
Τελεία.
Και πριν ακουστεί πάλι η γνωστή καραμέλα «αν δεν βγαίνεις, κλείσε», ας ξεκαθαρίσουμε κάτι:
Δεν μιλάμε για επιχειρήσεις χωρίς πελάτες που απέτυχαν στην αγορά.
Μιλάμε πλέον ακόμη και για φαινομενικά υγιείς επιχειρήσεις, γεμάτες κόσμο, με τζίρο και εργαζομένους, που βλέπουν το περιθώριο βιωσιμότητάς τους να εξαφανίζεται.
Αν πρέπει να κλείσουν κι αυτές, τότε ποιες ακριβώς πρέπει να μείνουν ανοιχτές;
Και αν η απάντηση είναι «ας κλείσουν», τότε απαντήστε και στο επόμενο:
Πού ακριβώς θα δουλεύει ο κόσμος όταν κλείσουν όλοι;
Ποιος θα πληρώνει μισθούς, εισφορές και φόρους;
Κάπου λοιπόν πρέπει να τελειώσει αυτή η ανοησία του «αν δεν βγαίνεις, κλείσε».
Όταν δυσκολεύεται να βγει ακόμη και μια επιχείρηση που έχει δουλειά, δεν έχουμε απλώς πρόβλημα επιχειρηματία.
Έχουμε πρόβλημα οικονομίας.
Και κάποια στιγμή η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει σε κάτι πολύ απλό:
Την ενδιαφέρει αν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι βιώσιμες ή απλώς θεωρεί ότι αντέχουν να πληρώνουν κάθε νέο λογαριασμό που αποφασίζει για λογαριασμό τους;
Γιατί στο τέλος είναι εύκολο να παρουσιάζεται ο επιχειρηματίας ως ο μόνιμος «κακός»: ο αισχροκερδής, ο φοροφυγάς, αυτός που δεν θέλει να πληρώσει καλά τον εργαζόμενο.
Η πραγματικότητα είναι απλούστερη:
Για να έχεις καλά αμειβόμενους εργαζομένους, πρέπει πρώτα να έχεις βιώσιμες επιχειρήσεις που μπορούν να τους πληρώνουν.
Αυτό δεν είναι ούτε δεξιό ούτε αριστερό.
Είναι αριθμητική.
Μάκης Ρουσσος
0 Σχόλια