Γιάννης Χατζόπουλος: "Να χαίρεστε όταν βλέπετε έναν καλλιτέχνη να λέει τη γνώμη του όπως πραγματικά τη νιώθει - Είμαι από τους λίγους που έχω και το μαχαίρι και την πίτα"

Να χαίρεστε όταν βλέπετε έναν καλλιτέχνη, έναν τραγουδιστή, έναν μουσικό να λέει τη γνώμη του όπως πραγματικά τη νιώθει.
Χωρίς λογοκριτή.
Χωρίς να μετράει κάθε λέξη.

Χωρίς να είναι δεμένος χειροπόδαρα για να ανεβάζει μόνο ό,τι «πρέπει» για το θεαθήναι.

Είμαι από τους λίγους που έχω και το μαχαίρι και την πίτα. 

Δεν έχω ανάγκη να χαϊδέψω κανέναν, ούτε να φοβηθώ μήπως μια άποψη μου κοστίσει μια δουλειά. Και το καλύτερο; Αυτοί που μπορεί να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτά που γράφω είναι φίλοι μου. 

Δεν στοχεύω κανέναν.

Απλώς έχω επιλέξει να μιλάω ελεύθερα.

Σέβομαι απόλυτα αυτούς που πληρώνουν για προβολή, για δημόσιες σχέσεις, για εικόνα. Είναι κι αυτό ένας τρόπος.

Αλλά έχει άλλη αξία όταν δεν πληρώνεσαι για να τα λες.

Όταν δεν σου τα γράφει κανείς.

Όταν δεν φοβάσαι ποιος θα στραβώσει.

Και ναι, κάποιοι θα βρίσουν, κάποιοι θα ψάξουν δόλο, κάποιοι θα προσπαθήσουν να μειώσουν αυτό που λες. Δεκτό. Ίσα-ίσα, είναι σημαντικό να σε συγκρίνουν με «έτοιμα προϊόντα» και να σε βάζουν στα δικά τους φίλτρα για να σε κρίνουν. Σημαίνει ότι πέρασες από το ραντάρ τους. Ότι ασχολήθηκαν. Και κατά βάθος, αυτό που πραγματικά θα ήθελαν είναι να μην έχεις δύναμη να μιλάς έτσι ελεύθερα.

Και θέλετε να καταλάβετε ποιος είναι πραγματικά φιμωμένος και ποιος έχει μάθει να περπατάει με το λουρί στο χέρι; Μπείτε απλώς στη σελίδα του.

Μυρίζει… λεβάντα.

Ένα ποστ κάθε έναν μήνα, μια μεγαλοπρεπής συναυλία στο...Μανχάταν, δυο φωτογραφίες με φώτα, χαμόγελα και «ευγνώμων για την υπέροχη βραδιά» και ούτε φύλλο δεν κουνιέται στον αλγόριθμο.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα να κουνηθεί.

Αλλά αν κάποια στιγμή τολμήσει να γράψει κάτι που πραγματικά πιστεύει;(Που δε θα το κάνει γιατί η τέλος η καριέρα....αλλά λέμε) Εκεί θα πέσει ο βούρδουλας. Γιατί ξαφνικά θα έχει ξεφύγει από το εγκεκριμένο σενάριο.

Και το πιο αστείο; Μπορεί να ανεβάσει μια… κλανιά και να πάρει μισό εκατομμύριο views.

Αλλά μια πραγματική άποψη; Εκεί αρχίζουν τα «πρόσεχε τι λες».

Ε, λοιπόν, εγώ προτιμώ να έχω άποψη που μπορεί να ενοχλήσει, παρά σελίδα που δεν ενοχλεί απολύτως κανέναν.

Γιατί αν δεν μπορείς να πεις αυτό που σκέφτεσαι, όσα φώτα κι αν έχει η σκηνή σου, κάπου έχεις αφήσει τα φώτα αναμμένα και τη φωνή κλειστή.

Να μπορείς να λες αυτό που σκέφτεσαι…τζάμπα, αυθεντικά και χωρίς λουρί.

Αυτό, στις μέρες μας, είναι μεγαλύτερη πολυτέλεια απ’ όσο νομίζετε.

Και στο κάτω-κάτω, αυτό θέλουμε από τους καλλιτέχνες. 

Να είναι άνθρωποι. 

Να μιλάνε. 

Να παίρνουν θέση. 

Να λένε αυτό που πραγματικά πιστεύουν.

Και ας το πουν και σκατά. 

Δεν πειράζει.

Μπορεί να διαφωνήσω μαζί τους, μπορεί να θεωρήσω ότι είπαν ανοησία, μπορεί να μου τη σπάσει αυτό που θα ακούσω. Αλλά θέλω να το ακούσω από τον ίδιο τον άνθρωπο και όχι από το δελτίο Τύπου του.

Γιατί ο καλλιτέχνης χωρίς άποψη, χωρίς αυθορμητισμό και χωρίς το δικαίωμα να κάνει ακόμη και λάθος, δεν είναι καλλιτέχνης που επικοινωνεί.

Είναι απλώς ένα πολύ όμορφα συσκευασμένο προϊόν.

Και εγώ, προσωπικά, προτιμώ τον άνθρωπο. Ακόμα κι όταν τα λέει σκατά.