Στην Ηρώδου Αττικού θέλουν «ήρεμα νερά» με επιχειρηματίες και μιντιακά κέντρα μέχρι το 2027
– Οι δίαυλοι ανοίγουν ξανά, παλιές κόντρες επιχειρείται να μπουν στο ψυγείο και ο μεγάλος φόβος είναι οι συγκρούσεις των ισχυρών να περάσουν μέσα στην πολιτική
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου.
Συντρόφισσες και σύντροφοι.
Μου μεταφέρουν ότι στο Μέγαρο Μαξίμου έχει αρχίσει εδώ και κάποιο διάστημα μία πολύ πιο συστηματική προσπάθεια να κλείσουν ή τουλάχιστον να παγώσουν μέτωπα με ισχυρά επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη πολιτική φαντασία για να καταλάβει κανείς το γιατί. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει τοποθετήσει τις εκλογές στην άνοιξη του 2027 και όσο μικραίνει η απόσταση από την κάλπη τόσο λιγότερο ενδιαφέρεται η κυβέρνηση να κουβαλά μαζί της πολέμους που δεν μπορεί να ελέγξει. Οι πληροφορίες της στήλης λένε ότι δίαυλοι που είχαν ψυχρανθεί ανοίγουν ξανά, οι τόνοι χαμηλώνουν όπου αυτό είναι δυνατόν και από την πλευρά του Μαξίμου υπάρχει σαφής διάθεση να μην προστεθούν νέοι ισχυροί αντίπαλοι σε μία εκλογική εξίσωση που ήδη θεωρείται δύσκολη. Δεν έγιναν όλοι ξαφνικά φίλοι του Μητσοτάκη, ούτε έπαψαν να υπάρχουν διαφορές και συγκρουόμενα συμφέροντα. Η λογική είναι πολύ πιο πεζή. Η κυβέρνηση δεν θέλει να φτάσει στις εκλογές έχοντας απέναντί της και τη μισή επιχειρηματική Αθήνα.
Το θέμα έχει μεγαλύτερη σημασία επειδή τα τελευταία χρόνια η ισχύς των επιχειρηματικών ομίλων στα μέσα ενημέρωσης έχει μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Η αγορά των media έχει συγκεντρωθεί σε λίγα ισχυρά επιχειρηματικά κέντρα. Αυτό σημαίνει ότι μία επιχειρηματική σύγκρουση δεν μένει εύκολα πίσω από τις πόρτες διοικητικών συμβουλίων. Πολύ γρήγορα περνά στα πρωτοσέλιδα, στα δελτία, στα sites, στις αποκαλύψεις και τελικά στην πολιτική ατζέντα.
Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία. Οι επιχειρηματικοί πόλεμοι έχουν αρχίσει να αγριεύουν. Ισχυροί όμιλοι συγκρούονται για έργα, ενέργεια, κατασκευές, παραχωρήσεις, ποδόσφαιρο και φυσικά για επιρροή. Οι διαφορές τους περνούν στα μέσα που ελέγχουν, δημοσιεύματα απαντούν σε άλλα δημοσιεύματα και ιστορίες που μέχρι χθες θεωρούνταν αμιγώς επιχειρηματικές αποκτούν μέσα σε μία νύχτα πολιτικό περιεχόμενο. Το Μαξίμου γνωρίζει πολύ καλά πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός. Όταν δύο πανίσχυρα κέντρα αρχίζουν να πυροβολούν το ένα το άλλο, κάποια στιγμή ο ένας από τους δύο θα θελήσει να μάθει ποιον στηρίζει η κυβέρνηση. Και αν η απάντηση δεν του αρέσει, τα πυρά αλλάζουν κατεύθυνση.
Γι’ αυτό μαθαίνω ότι στην Ηρώδου Αττικού η λέξη που ακούγεται περισσότερο είναι «ισορροπία». Όχι διαιτησία. Κανείς σοβαρός στο Μαξίμου δεν πιστεύει ότι μπορεί να καθίσει τους μεγάλους επιχειρηματίες γύρω από ένα τραπέζι και να τους επιβάλει ειρήνη. Αυτό που επιχειρείται είναι να μην εμπλακεί η κυβέρνηση βαθύτερα απ’ όσο χρειάζεται, να υπάρχουν ανοιχτές γραμμές προς όλες τις πλευρές και να μη δημιουργούνται προσωπικές ρήξεις που αύριο θα είναι αδύνατον να μαζευτούν. Η κίνηση Μητσοτάκη στις αρχές Σεπτεμβρίου να παραθέσει γεύμα στο Μαξίμου στον Ρούπερτ Μέρντοχ, παρουσία κορυφαίων στελεχών του διεθνούς μιντιακού του ομίλου, είναι τουλάχιστον ενδεικτική του πόσο μεγάλη σημασία αποδίδεται στην επικοινωνία με ισχυρούς παράγοντες των media. Στην ελληνική αγορά οι επαφές είναι πιο σύνθετες και πολύ πιο ευαίσθητες, ακριβώς επειδή όλοι γνωρίζονται, όλοι έχουν ανοιχτές δουλειές με το κράτος και σχεδόν όλοι έχουν κάπου να κερδίσουν ή να χάσουν.
Υπάρχει όμως και μία πολιτική διάσταση που στο Μαξίμου γνωρίζουν πολύ καλά. Ένα μεγάλο επιχειρηματικό κέντρο δεν χρειάζεται να στηρίξει ανοιχτά την αντιπολίτευση για να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση. Αρκεί να σταματήσει να της δίνει πίστωση χρόνου. Αρκεί να αλλάξει η ατζέντα ενός δελτίου, να αρχίσουν να ανοίγουν φάκελοι που μέχρι χθες έμεναν χαμηλά, να ανεβαίνουν στην επιφάνεια κυβερνητικές αστοχίες ή να παύσει η προστατευτική σιωπή γύρω από πρόσωπα και υποθέσεις. Στην κυβέρνηση το γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε. Και γι’ αυτό το ζητούμενο δεν είναι να αποκτήσουν ξαφνικά φίλους. Είναι να μην κατασκευάσουν εχθρούς εκεί όπου μπορούν να το αποφύγουν.
Το δύσκολο είναι ότι οι αντιμαχόμενες πλευρές δεν ζητούν πάντοτε απλώς καλές σχέσεις. Σε πραγματικούς επιχειρηματικούς πολέμους κάποια στιγμή ζητούν θέση. Σε ποιο μεγάλο έργο θα δοθεί προτεραιότητα, πώς θα κινηθεί μία ιδιωτικοποίηση, ποιος θα πάρει μία παραχώρηση, πώς θα διαμορφωθεί ένα ρυθμιστικό πλαίσιο, τι θα γίνει με την ενέργεια, τις τράπεζες ή τις κατασκευές. Εκεί τα «ήρεμα νερά» γίνονται πολύ δυσκολότερα, γιατί η κυβέρνηση δεν μπορεί να ικανοποιεί ταυτόχρονα αντίθετα συμφέροντα. Όσο πλησιάζει η κάλπη, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η πίεση πάνω στο Μαξίμου να μην αφήσει καμία σύγκρουση να μετατραπεί σε γενικευμένο πόλεμο με πολιτικές προεκτάσεις.
Οι πληροφορίες που φτάνουν στη στήλη είναι ότι αυτή η προσπάθεια θα ενταθεί. Παλιά τηλέφωνα ξαναγίνονται, άνθρωποι που είχαν απομακρυνθεί ξαναμπαίνουν σε συζητήσεις και επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα στοιχειώδες modus vivendi μέχρι τις εκλογές. Όχι αγάπες. Ανακωχή. Κι αυτό από μόνο του δείχνει ότι στο Μέγαρο Μαξίμου δεν υποτιμούν καθόλου τη δύναμη των επιχειρηματικών και μιντιακών κέντρων όταν αποφασίσουν να μπουν με όλο τους το βάρος σε μία πολιτική σύγκρουση.
Ο Μητσοτάκης έχει ήδη αρκετά μέτωπα μέχρι το 2027.
Το τελευταίο που χρειάζεται είναι να βλέπει τους επιχειρηματικούς πολέμους να μετακομίζουν στην αυλή του Μαξίμου.
0 Σχόλια