Η ιστορία των 200 (πλην μερικών εξαιρέσεων) ξεκινάει από την περίοδο Μεταξά (36-39), όπου ο τετραπέρατος Μανιαδάκης, με τη βοήθεια του υπεραστυνόμου Παξινού, συλλαμβάνουν κοντά στις 40 χιλιάδες κομμουνιστές με βαση τον περίφημο Ιδιώνυμο νόμο που ηδη προϋπήρχε από τον αντικομμουνιστή Ελευθέριο Βενιζέλο.
Ο Μεταξάς όμως, θέλοντας να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, τους βάζει να υπογράψουν τις περίφημες δηλώσεις μετάνοιας του κομμουνισμού· αν υπέγραφαν, θα ήταν και πάλι ελεύθεροι.
Ο νόμος αν προσέξετε μιλάει για αυτούς που προπαγανδίζουν απόσχιση μέρους της Ελλάδος με απλά λόγια προδότες!!
Όσοι λοιπόν ήταν φυλακισμένοι με αυτόν τον νόμο ήταν εν δυνάμει προδότες.ΟΧΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ.να ξέρουμε τι λέμε.
Στους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή ήταν μέσα και εθνικιστές και πολλοί από αυτούς κομμουνιστές καταδικασμένοι με το ιδιώνυμο.
Συνεπώς για ποιο πατριωτισμό μας μιλούν οι κομμουνιστές σήμερα;
Γιατί να τιμήσουμε τους εξ αυτών κομμουνιστές;
Αν και ελάχιστοι από αυτούς ήταν κομμουνιστές.μαλιστα πριν πολλά χρόνια επειδή κατέθεταν στεφάνι κομμουνιστικές οργανώσεις οι συγγενείς των νεκρών το κλώτσησαν λέγοντας ότι οι δικοί τους δεν ήταν καν κομμουνιστές, μην τους συκοφαντείτε.
Πάρα πολλοί το κάνουν και μένουν ελεύθεροι πχ Άρης Βελουχιώτης, Γιωργης Ζαρκος, πολλοί όμως φανατικοί κομμουνιστές, φοβούμενοι μην τους κακοχαρακτηρίσει το κόμμα ως δηλωσίες ή χαφιέδες, δεν υπογράφουν και παραμένουν έγκλειστοι σε διάφορα μέρη ανά την Ελλάδα,...
Άη Στρατής, Ανάφη, Γαύδος, Μακρονησος, στην Ακροναυπλία, θα πάνε τελικά οι hardcore αμετανόητοι κομμουνιστές.
Έχοντας φτάσει στο 1940 οπου και οι Ιταλοί κήρυτουν τον πόλεμο στην Ελλάδα, πολλοί έγκλειστοι κομμουνιστές ζήτησαν να πάνε στο Ελληνοϊταλικό μέτωπο.
Σε πολλούς που πληρούσαν τα κριτήρια τελικά τους επιτράπηκε να πάνε να πολεμήσουν, ενώ οι κρατούμενοι στην Ακροναυπλία που ηταν οι πιο σκληροπυρηνικοί-αμετανοητοι κομμουνιστές δεν δήλωσαν ή δεν τους επιτράπηκε να αφεθούν ελεύθεροι για εθνικούς λόγους.
Αρχές του 1941 πεθαίνει ο Μεταξάς και αναλαμβάνει ο Κορυζής. Τον Απρίλη μπαίνουν οι Γερμανοί στην Αθήνα, ο Κορυζής αυτοκτονεί και η προσωρινή ελληνική κυβέρνηση με τον Βασιλιά φεύγει στο Κάιρο, χωρίς να ανοίξει τις φυλακές για να απελευθερωσει τους 200, αφήνοντας τους Γερμανούς να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τους συμμάχους τους μέχρι τότε κομμουνιστές (Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ).
Όντως οι Γερμανοί έχουν την πρόθεση να τους αφήσουν (είχαν απελευθερώσει ήδη τους βουλγαρίζοντες πράκτορες κομμουνιστές αφου η Βουλγαρια ηταν συμμαχος του αξονα), αλλά δυστυχως για αυτους τους πρόλαβαν τα γεγονότα· η Γερμανία επιτίθεται στη Σοβιετική Ένωση και το σύμφωνο παύει να ισχύει.
Οι Ελληνέζοι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας μεταφέρονται στο στρατοπαιδο κρατησης Χαϊδάριου, όπου μένουν μέχρι το τέλος του 1944 περιμένοντας να τελειώσει ο πόλεμος που ηδη εχουν χασει οι Γερμανοι για να φύγουν να πανε να πολεμησουν για να εγκαθιδρυθει ο κομμουνισμος στην Ελλαδα.
Στο μεταξύ, μαχητές - σύντροφοί τους (ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ) επιτίθενται και σκοτώνουν τον Γερμανό αξιωματικό Φραντς Κρεχ και 4 μέλη της συνοδείας του στους Μολάους Λακωνίας.
Η ηγεσια του ΚΚΕ ήξερε καλά ότι μετά από κάθε τέτοια επίθεση που έκαναν εναντίον των Γερμανών, αμέσως οι Γερμανοί έμπαιναν σε κοντινά χωριά, εκτελούσαν τους πάντες και μετα τα έκαιγαν( Καλαβρυτα, Κανδανος, Διστομο). Αυτό νόμιζαν πως θα γίνει και στους Μολάους (κωμόπολη 2.000 κατοίκων).
Αλλά οι Γερμαναράδες, βιαστικοί στην υποχώρηση τους έδωσαν εντολή να εκτελεστούν οι 200 έγκλειστοι κομμουνιστές του στρατοπέδου Χαϊδαρίου.
Αυτό ήταν το τέλος των αμετανόητων κομμουνιστών που δεν πήραν μέρος σε κανέναν Ελληνοϊταλικό πόλεμο ή καμία εθνική αντίσταση ώστε να χαρακτηριστούν "Ήρωες".
Λέγεται δε ότι στο απόσπασμα σχεδόν όλοι σήκωσαν το χέρι τους σε σχήμα γροθιάς (σήμα των κομμουνιστών ακόμα και σήμερα) τιμώντας το ΚΚΕ αντί να φωνάξουν «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ».
0 Σχόλια